നിക്കാഹ്


കവിളിണയില്‍ നാണം മുളയ്ക്കും മുമ്പേ പാത്തുമ്മയുടെ നിക്കാഹ് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവള്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു എന്തിനാണ് നിക്കാഹ് കഴിക്കണതെന്ന്. ചുണ്ടനങ്ങാതെ, ഖല്‍ബിന്റെ ഉള്ളില്‍ അവള്‍ ചോദിക്കുമായിരുന്നു. എന്തിനാ നിക്കാഹ് കഴിക്കണത്? പക്ഷേ, ചോദ്യം ഖല്‍ബിന്റെ ഉള്ളില്‍ത്തന്നെ വിങ്ങിക്കിടന്നു.
ചുണ്ടുകളില്‍ മന്ദഹാസം ഊറിവന്നു.
ആരാനും കാണുന്നുണ്ടോ?
ചുറ്റും കരണ്ടുതിന്നുന്ന കണ്ണുകളാണ്.
സുബൈദയുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ചെമ്പന്‍ നിറമാണ്. കൃഷ്ണമണികള്‍ കണ്‍തടത്തില്‍ ഓടിക്കളിക്കും. തന്റെ ഓരോ ഭാവചലനങ്ങള്‍ക്കുമനുസൃതമായി അവ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കണത്?”
സുബൈദയുടെ അമര്‍ത്തിയുള്ള മൂളല്‍ ......
"ഖല്‍ബിലെ കലമൊടക്കണ്ടാ, പൂച്ചേ! കണ്ണടച്ചോണ്ടിരുന്നോളോണ്ടി.....”
പിന്നെ, കണ്ണിറുക്കിക്കാണിക്കും.
ജനല്‍ക്കര്‍ട്ടന്നിടയിലൂടെ ഒന്ന് പാളിനോക്കിയാണ് അവള്‍ അയാളെ കണ്ടത്, പുതുമാരനെ. കറുത്ത കണ്ണട വച്ച ചുരുള്‍മുടിക്കാരന്‍. സുന്ദരനാണോ? കറുത്ത ചുരുള്‍മുടിയുള്ളവരെല്ലാം പാത്തുമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ സുന്ദരന്മാരാണ്.
ഒന്നേ നോക്കാനായുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും സുബൈദയുടെ കരണ്ടുതിന്നാനൊരുങ്ങുന്ന പൂച്ചക്കണ്ണുകള്‍ !
പാത്തുമ്മയുടെ കണ്ണുകളില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ട ഭാവം. സുബൈദ ചിരിച്ചു.
"അനക്ക് പുത്യാപ്ലേനെ കാണാന്‍ പൂത്യാ, ല്ലേ.....”
കവിളിണ ലജ്ജയില്‍ തുടുത്തു. നാണം ഒളിച്ചിരുന്നിടത്തൊക്കെ ചെമന്ന ചാന്ത് പരന്നു.
സുബൈദ പോയാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാത്തുമ്മയ്ക്ക് ഭയമാണ്. ചവരുകള്‍ക്കുപോലും കണ്ണുകളുണ്ട്. കരണ്ടുതിന്നാനൊരുങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍. പിന്നീട് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പതുമാരന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നപ്പോഴും അവള്‍ക്ക് നോക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. നാണത്തില്‍ കൂമ്പിയ കണ്ണുകള്‍ നിലത്തുനിന്നെങ്ങനെ പറിച്ചെടുക്കും. അവള്‍ക്കാകെ ഒരു വിമ്മിഷ്ടം തോന്നി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ മതിയായിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അവളെ ലജ്ജിപ്പക്കുന്നതിലായിരുന്നു രസം
ദുബായീന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എവിടെയായിരിക്കും?
അങ്ങു പടിഞ്ഞാറാണെന്ന് സുബൈദ പറഞ്ഞു. കടലും കടന്നു പോകണം. നോക്കിയാലെത്താത്ത മണല്‍ക്കാടുകളത്രേ. ഈന്തപ്പനകളുടെ നാടാണ്. പാത്തുമ്മയ്ക്ക് ദുബായിക്കാരനായ തന്റെ മാരനെയോര്‍ത്ത് അഭിമാനം തോന്നി.
അവള്‍ മനസ്സിലോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കറുത്ത കണ്ണട വച്ച, ചുരുള്‍മുടിക്കാരന്‍ .... സുന്ദരന്‍ ..... അത്രയേ അവള്‍ക്കോര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ഒരിക്കലല്ലേ അവള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ, അതും ഒളികണ്ണുകൊണ്ടൊരു ഉഴിച്ചില്‍ മാത്രം.
അവള്‍ പുതുമാരനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇടക്കെവിടെയോ വിട്ടുപോന്നു. ചുട്ടു പഴുത്ത മണല്‍ക്കാടുകളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്തില്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന മണല്‍പ്പരപ്പ്. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ കുഴിച്ചാല്‍ വെള്ളം കിട്ടുന്നതുപോലെ അവിടെ എണ്ണ കിട്ടുംപോലും. എന്തെണ്ണയായിരിക്കും അത്? തലയില്‍ തേക്കുന്ന നല്ലെണ്ണയാകുമോ? പിന്നെ നിറയെ ഈന്തപ്പനകളാണത്രേ. ഈന്തപ്പന പാത്തുമ്മ കണ്ടിട്ടില്ല. തൊടിയിലെ കുടപ്പനപോലിരിക്കുമെന്നാണ് സുബൈദ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, അവളും കണ്ടിട്ടൊന്നുമില്ല.
അവള്‍ പറയുകയാണ്.
"ഞമ്മക്ക് സ്വപ്നം കാണാനെവട്യാ നേരം, പാത്തുമ്മാ? അന്റെ പുത്യാപ്ല്യോട് ചോദിച്ചോളോണ്ടീ.....”
പാത്തുമ്മ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചു. പാത്തുമ്മയ്ക്കു സുബൈദയോട് കെറുവാ. എന്തുപറഞ്ഞാലും ഒരു പുത്യാപ്ലണ്ട്. അത്ര പൂതീണ്ടെങ്കില് സുബൈദയ്ക്കും കെട്ടായിരുന്നില്ലേ? ചോദിച്ചത് ഖല്‍ബിന്റെയുള്ളില്. മിണ്ടിയാല്‍ അതും കുഴപ്പമാകും. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ വെളുവെളുങ്ങനെ ചിരിക്കും. പിന്നെ കവിളത്തു നുള്ളും. ഓമനനുള്ളലാണ്. പക്ഷേ, പാത്തുമ്മയ്ക്ക് നന്നേ നോവും.
"സുബൈദയോട് ഞാന്‍ കെറുവാ.........”
പരിഭവമറിയിക്കാന്‍ കവിളുകള്‍ വീര്‍ത്തു.
സുബൈദയുടെ കണ്ണുകളില്‍ കുസൃതി.
"എന്തിനാ മോളേ ഈ പാവത്തിനോട് കെറുവിക്കണത്?”
"എന്തിനാ എപ്പളും കളിയാക്കണ്, സുബൈദയ്ക്കും കെട്ടാലോ ഒരു പുത്യാപ്ലേനെ...”
കാതടപ്പിക്കുന്ന കുസൃതിനിറഞ്ഞ, ചിരിയാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
പക്ഷേ, സുബൈദയെന്താണ് ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത്?
ങ്‌ഹേ.... കരയുകയാണോ?
മുഖക്കുരു പൊട്ടിച്ച കറുത്ത പാടുകളിലൂടെ കണ്ണീരൊലിച്ചിറങ്ങി.
"സുബൈദയെന്തിനാ കരേണത്?”
കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് അവള്‍ ചിരിക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു.
"ഒന്നൂല്ല്യ കുട്ട്യേ, ഈ ദുനിയാവില് രണ്ടു കൂട്ടരേള്ളൂ..... ഭാഗ്യള്ളോരും ഭഗ്യംകെട്ടോരും. പാത്തുമ്മ ഭാഗ്യള്ളോളാ......”
"എന്താ സുബൈദ നിക്കാഹ് കയ്ക്കാത്ത്?”
എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത നിഷ്‌കളങ്കതയുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും സുബൈദയെ നോവിച്ചു. അവളുടെ ഖല്‍ബില് കാട്ടുമുള്ളുകണക്കെ തറച്ചു. നിഷ്‌കളങ്കതയാണ്, ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിനെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായി മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു രസിക്കുന്നത്.
സുബൈദ അകലേക്കുനോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. പിന്നെ, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ തന്റെ മുഖം പാത്തുമ്മയുടെ നേര്‍ക്ക് തിരിച്ചു.
"ത് കണ്ടോ, കുട്ടീ..... ചന്തല്ല്യാത്ത മുഖറാ നിക്ക് അള്ളാ തന്നത്. ന്നെ ആരും കെട്ടാന്‍ വരില്ല്യാ........”
ഉമ്മറത്തും തൊടിയിലുമൊക്കെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ മേളമുയര്‍ന്നു. ഉത്സാഹത്തമിര്‍പ്പിന് കോപ്പുകൂട്ടാന്‍ സുബൈദയുമുണ്ടായിരുന്നു. അകത്തളത്തില്‍ ഒരു മൂലയില്‍, പാത്തുമ്മയുടെ ഖല്‍ബില്‍, സുബൈദയുടെ ചൂടുള്ള നിശ്വാസങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു.
ദുനിയാവില് രണ്ടുകൂട്ടരേയുള്ളൂ. ഭാഗ്യള്ളോരും ഭാഗ്യംകൊട്ടോരും.
പാത്തുമ്മ ഭാഗ്യള്ളോളായിരുന്നു.
സുബൈദ......

വിനോദ്.കെ.എ.