തുരുത്തുകള്‍




പകല്‍ തന്റെ തിരശ്ശീല അഴിച്ചുവച്ചിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് അരുണിമ മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. മുറ്റത്തെ കണിക്കൊന്നയുടെ ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നതും നോക്കി അയാള്‍ ഇരുന്നു.
അവള്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയ കണിക്കൊന്നയാണത്. കൊന്നപ്പൂക്കള്‍ എന്നും അവള്‍ക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളിലെല്ലാം മഞ്ഞനിറമുണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞ സാരി, മഞ്ഞ വിരി, കുട്ടികള്‍ക്ക് മഞ്ഞയുടുപ്പ്. എല്ലാറ്റിലും മഞ്ഞയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, മഞ്ഞപ്പൂക്കള്‍ വിരുന്നുവരുംമുമ്പ് അവള്‍ പോയിരുന്നല്ലോ.
അടുക്കളയില്‍നിന്നും ആളനക്കം കേള്‍ക്കുന്നു. സുനന്ദയും ഉണ്ണിമോളും രാവിലെ എത്തിയതാണ്. ഈ ആഴ്ച്ച അവളുടെ ഊഴമാണ്. അച്ഛനെ തനിയെ ഈ വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ രണ്ട് പെണ്‍മക്കളും തയ്യാറല്ല. അവര്‍ അച്ഛനെ അത്രകണ്ട് സ്‌നേഹിയ്ക്കുന്നു. ജന്മം തന്നവന്‍. ഭക്ഷണം, സ്‌നേഹം, വിദ്യാഭ്യാസം, സംരക്ഷണം എല്ലാം തന്നവന്‍. മക്കള്‍ മറക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തതാകുന്നു.
ബിന്ദു ഇന്നലെ വൈകിട്ട് അവളുടെ കെട്ടിയവന്റെ കൂടെ പോകുമ്പോള്‍ അച്ഛന് പിറ്റേദിവസത്തേക്ക് പ്രാതല്‍ ഒരുക്കി വച്ചിട്ടാണ് പോയത്. ഫ്രിഡ്ജില്‍ നിന്നെടുക്കണം. ഒന്ന് ചൂടാക്കണം, അത്രയേ ഉള്ളൂ. ചായയുണ്ടാക്കാന്‍ അയാള്‍ ഇതിനകം തന്നെ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്.
മടിയില്‍ കിടക്കുന്ന ഖലീല്‍ ജിബ്രാനിന്റെ പുസ്തകത്തിലേയ്ക്കയാള്‍ അലസമായി കണ്ണോടിച്ചു.
പ്രവാചകന്‍ ഇങ്ങനെ മൊഴിഞ്ഞു.
നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ തനതായ പ്രതീക്ഷയുടെ ആണ്‍-പെണ്‍ മക്കളാണവര്‍! അവരുടെ ആത്മാവുകള്‍ അന്യഗേഹങ്ങളില്‍ വസിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍പ്പോലും അവിടെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കാവില്ല.
സുനന്ദ അടുക്കളയില്‍ നല്ല തിരക്കിലാണ്. നല്ല കരിമീന്‍ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ കെട്ടിയവന് കരിമീന്‍ നല്ല ഇഷ്ടമാണ്. ഇന്ന് ഇരുട്ടുമ്പോഴേക്കും ഏത്താമെന്നേറ്റിരുന്നതാണ്. ഭാര്യവീട്ടില്‍ തങ്ങുന്നത് ഒരിക്കലും അവനിഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല. ഇന്നെന്തോ അര്‍ദ്ധസമ്മതം മൂളിയിയിരിയ്ക്കുന്നു. സുനന്ദയുടെ മുഖത്ത് അതിന്റെ തെളിച്ചവും കാണാം.
ഉണ്ണിമോള്‍ ഉമ്മറത്ത് തൂണിന്മേല്‍ വട്ടംചുറ്റി കളിയ്ക്കുന്നു. അവള്‍ അച്ഛന്‍ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അച്ഛന്‍ അവള്‍ക്ക് മിഠായി കൊണ്ടുവരും. മുത്തച്ഛനെ അവള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ഇടംകണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നുമുണ്ട്. ഈ മുത്തച്ഛന്റെ ഒരു കാര്യം. എപ്പഴും ഒറ്റയിരുപ്പാണ്. കഥ പറഞ്ഞു തരില്ല. ഒന്ന് മിണ്ടുകപോലുമില്ല.
തെരുവില്‍ ഇപ്പോള്‍ നേര്‍ത്ത ഇരുട്ട് പടര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു. പിറകില്‍ നിലാവും കടന്നു വരികയായി.
ആരോ പടി കയറി വരുന്നു.
രമേശാണ്.
മുറ്റത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന കരിയിലകളില്‍ ചവിട്ടി അവന്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. ഉണ്ണിമോള്‍ അച്ഛനെ വട്ടംപിടിച്ചു. തോളില്‍ തൂങ്ങുന്ന സഞ്ചിയില്‍ പരതി. അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുപറ്റിച്ചോ! അവള്‍ ആശങ്കപ്പെട്ടു. രമേശ് കീശയില്‍നിന്നും മിഠായിപ്പൊതിയെടുത്ത് അവള്‍ക്കു നീട്ടി. അത് വാങ്ങി അവള്‍ തുള്ളിച്ചാടി അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
കുട്ടിക്കാലത്ത് സുനന്ദയും ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ജോലികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ ഏത് പാതിരാത്രിയിലായാലും അവള്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന മിഠായിക്കായി അവള്‍ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ അമ്മയായി. ഉണ്ണിമോള്‍ അവളുടെ അമ്മ ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ അച്ഛനെ വട്ടംപിടിച്ചു നിന്നു. കാലം അല്പം മുന്നോട്ടുപോയി തിരിച്ച് പുറപ്പെട്ടിടത്തുതന്നെ വന്നെത്തി നില്ക്കുന്നു.
പക്ഷേ, ഇലകള്‍! ഇലകള്‍ മാത്രം കൊഴിയുന്നു.
ഇലകള്‍!
ഞെട്ടറ്റുവീഴുന്ന കരിയിലകള്‍ ..... അവയെ നമ്മള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.
ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞുതീരുമ്പോള്‍ പൂക്കളുടെ പുതുനാമ്പുകള്‍ വരും. പച്ചയായി, പിന്നെ മഞ്ഞയായി....
ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞത് പൂക്കാലത്തിന്റെ മുന്നോടിയെങ്കില്‍, അവള്‍.... അവള്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയതെന്തിനായിരുന്നു?
അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. നമ്മളും ഈ കണിക്കൊന്നയുടെ ഇലകളെപ്പോലെയല്ലേ? തളിര്‍ക്കുന്നു, തുടുക്കുന്നു, നിറം മങ്ങുന്നു, ഞെട്ടറ്റ് മണ്ണിലേക്ക് അടര്‍ന്നുവീഴുന്നു.....
അയാള്‍ വീണ്ടും മുറ്റത്തേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. കണിക്കൊന്നയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന നിലാവ് മുറ്റം നിറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. നിലാവും കൊഴിഞ്ഞ ഇലകളും ഇഴകോര്‍ത്തുകിടന്നു.
അകത്ത് സുനന്ദയും രമേശും എന്തൊക്കെയോ കുശുകുശുക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ കുടുംബപ്രശ്‌നങ്ങള്‍, വീട്, അച്ഛന്‍, അമ്മ, വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങള്‍, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍! ഓരോ കുടംബവും ഓരോ തുരുത്തുകളില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുവസിക്കുന്നു, അവരവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി, അവരവരുടെ പ്രതീക്ഷകളുമായി. പക്ഷേ, നമ്മള്‍ എല്ലാവരും ഒറ്റപ്പെട്ടവര്‍ മാത്രമെന്ന് നാമറിയുന്നുവോ?
നിലാവിന്റെ പ്രഭ കൂടിക്കൂടിവന്നപ്പോള്‍ കൊന്നയുടെ കീഴെ അവള്‍ വന്നു നിന്നു. അതെ, അതവള്‍തന്നെ. മുടിയഴിച്ചിട്ട്, അവള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട മഞ്ഞച്ചേലയുടുത്ത്.
അവള്‍ ദുഃഖിതയായിരുന്നു.
"എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കീ തുരുത്തിലുപേക്ഷിച്ചൂല്ലേ.....?”
അയാള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. അയാള്‍ അവളുടെ വാക്കുകളെ തടയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒറ്റക്കുപോയതവളല്ലേ, ഒന്ന് യാത്രപോലും പറയാതെ.........
"ഞാന്‍ വരും, നിന്റെ തുരുത്തിലേക്ക് ഞാനും വരും.”
അയാള്‍ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, അവള്‍ ഒന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. തെല്ലു പരിഭവത്തോടെ അവള്‍ നടന്നകന്നു.
"പോകരുത്.....”
അലറിവിലിക്കണമെന്നുണ്ട്, അവളെ തടയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അയാള്‍ക്കൊന്നിനും കഴിയുന്നില്ല. അവള്‍ ഒന്നും കേള്‍ക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ നിലാവില്‍ അവള്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതായി.
അയാള്‍ വാക്കുകള്‍ വറ്റി കിതച്ചുനിന്നു.
"അച്ഛാ...”
കണ്‍മിഴിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ സുനന്ദ. വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ചിരുന്നു അയാള്‍. സുനന്ദ അച്ഛനെ ആശങ്കയോടെ നോക്കി. കൂടെ രമേശുമുണ്ട്. ഒന്നുമറിയാതെ ഉണ്ണിമോള്‍ മുത്തച്ഛനെ നോക്കിനില്ക്കുന്നു.
"എന്തുപറ്റി അച്ഛാ....?”
അച്ഛന് ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.
"അവള്‍... അവള്‍... കൊന്നയുടെ ചോട്ടില്‍ ..........”
അയാള്‍ നന്നായി കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"സ്വപ്നം കണ്ടതാവും, അച്ഛന്‍ വരൂ.... നമുക്ക് ഊണ് കഴിക്കാം.....”
അയാള്‍ അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയെപ്പേലെ അവളുടെ കൂടെ പോയി. ഭക്ഷണത്തിന് മുന്നിലിരിക്കുമ്പോഴും അയാള്‍ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും കണിക്കൊന്നയുടെ ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞുതീര്‍ന്നിരുന്നു.
ഇനി പൂക്കളുടെ പുതുനാമ്പുകള്‍ കിളിര്‍ക്കും. പച്ചയായി, പിന്നെ മഞ്ഞയായി വസന്തം വരും. വസന്തത്തിന്റെ അവസാനം ഇലകള്‍ കിളിര്‍ക്കും, തുടുക്കും, വാടിക്കരിഞ്ഞ് മണ്ണിലേക്കൂര്‍ന്നു വീഴും. പക്ഷേ, കാലം നില്ക്കുകില്ല. കാലം ഓരോ തുരുത്തുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ആ തുരുത്തുകളില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല. നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ തുരുത്തുകളില്‍ കുടികൊള്ളുക.

വിനോദ്.കെ.എ.