വേരുകള്‍





മഴ തകര്‍ത്ത് പെയ്യുകയാണ്. ആവി പറക്കുന്ന ചായ അബ്ദുവിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുകച്ചുരുളുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നതും നോക്കി അയാള്‍ ഇരുന്നു. അന്നനാളത്തിലൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍ ചായ അയാള്‍ക്ക് ഉഷ്ണമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നല്‍കിയില്ല.
ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന ഈ കോലായിലിരിക്കുമ്പോള്‍ മഴ അയാള്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യകരമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളുകലങ്ങിയിരുന്നു, മുന്നിലിരുന്ന് പുക തുപ്പുന്ന ചായ കണക്കെ.
അടുക്കളയില്‍ നിന്നും സുബൈദയുടെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അടുപ്പിനോടും ഇളയവനോടും ഒരുമിച്ച് മല്‍സരിക്കുകയാണവള്‍. മിണ്ടാന്‍ വയ്യാത്ത കുട്ടിയല്ലേ, അവന് വാശി ഇത്തിരി കൂടും. പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കില്ല അവന്‍.
സുബൈദയുടെ കാര്യമോര്‍ത്ത് അയാളുടെ മനസ്സ് നൊമ്പരപ്പെടാറുണ്ട്. വലിയ വീട്ടിലെ പെണ്‍കുട്ടി. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ മരുമകളായി വന്നവള്‍! അവള്‍ ഈ പടി കയറി വരുമ്പോള്‍, അടുക്കളപ്പണിയ്ക്കുംപുറംപണിയ്ക്കുംനിറയെ വേലക്കാരായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അടുപ്പിലെ പുകയൂതിയൂതി അവളുടെ മുഖം കരുവാളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു, ജീവിതം പോലെത്തന്നെ.
ആമിന ഇനിയും വന്നില്ല. കവലയില്‍ അവള്‍ പ്രസംഗം തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കും. മനുഷ്യന്റെ സമനില ഒരു നൂല്‍പ്പാലം പോലെയാകുന്നു . അങ്ങോട്ട് വീണാലും ഇങ്ങോട്ട് ചാഞ്ഞാലും അഗാധമായ കൊക്ക. വീഴുമ്പോള്‍ വസ്തുവിന് ഭാരം നഷ്ടമാകുന്നു. വസ്തു അതിന്റെ ഭാരങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നേടി അപ്പൂപ്പന്‍താടിപോലെ ഒഴുകി നടക്കും. ആമിനയും ഒഴുകി നടക്കുന്നു.
അബ്ദു ഒര്‍ത്തുപോകയാണ്. അന്ന്, അന്നൊക്കെ ലോകത്തിന് വേറെ നിറമായിരുന്നു. ഇപ്പഴത്തെ നരച്ച നിറമല്ലായിരുന്നു, മഴയ്ക്കും, വെയിലിനും, മഞ്ഞിനുമെല്ലാം. എല്ലാം എത്ര ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു!
മുട്ടിനുതാഴെ ഒരല്പം മാത്രം ഇറക്കി പുത്തന്‍ ഒറ്റമുണ്ടുടുത്ത് ആമിനയോടോപ്പം ഓത്തുപള്ളിയില്‍ പോയിരുന്നത് ഇന്നലെയെന്നപോലെ അയാള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. വഴിയോരത്തുനിന്നും പെണ്ണുങ്ങള്‍ കുശുമ്പുപറയും.
"പോക്കാമുക്കാന്റെ മക്കളാ…"
വടക്ക് ചെറുവള്ളിപ്പുഴ മുതല്‍ തെക്ക് വട്ടംപാടം വരെയും, പടിഞ്ഞാറ് കൊച്ചന്നൂര്‍ മുതല്‍ കിഴക്കന്‍ തുരുത്തുവരെയും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ സ്വത്തായിരുന്നു. പാടത്തും പറമ്പിലും നിരനിരയായി ഏരികള്‍. ഏരിപ്പുറത്തെല്ലാം ചക്കരവള്ളികള്‍. നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം ചക്കരവള്ളികള്‍ പടര്‍ന്നുകിടന്നു. പറിച്ചിട്ടും പറിച്ചിട്ടും തീരാതെ ചക്കരക്കിഴങ്ങ്.
മുറ്റത്ത് ചാരുകസേരയില്‍ അമര്‍ന്നിരിയ്ക്കും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമു. അരികില്‍ വെറ്റിലച്ചെല്ലം. മണല്‍ വിരിച്ച മുറ്റത്ത് മുറുക്കാന്റെ ചോരപ്പാടുകള്‍. ചക്കരക്കിഴങ്ങ് കച്ചവടം കൊള്ളാന്‍ വന്ന് ഓഛാനിച്ച് നില്ക്കുന്ന വടക്കന്മാര്‍.
പക്ഷേ, അബ്ദു ഇപ്പോള്‍ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവന്‍. അയാള്‍ക്ക് തന്നോടുതന്നെ അവജ്ഞ തോന്നി.
ഒന്നിനും കോള്ളാത്തവന്‍.
അതെ, ജനിച്ചുപോയി എന്നുമാത്രം.
മനുഷ്യന്‍ മരങ്ങളെപ്പോലെയാകുന്നു. ഏതോ പടുകാറ്റില്‍ പൊട്ടിത്തൂളിച്ച് മുളപൊട്ടുന്ന വിത്തുകള്‍ മുളപൊട്ടുന്നു എന്നുമാത്രം. അതില്‍ വിത്തിനെന്തു കാര്യം? ചുറ്റുപാടുകളില്‍നിന്നും വെള്ളവും വളവും ഊര്‍ജ്ജവും സ്വീകരിച്ച് അത് വളരുന്നു. വളരേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ വിത്തിനാവില്ലല്ലോ. ഉടയവനായ തമ്പുരാന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍.
മരങ്ങള്‍ പടര്‍ന്നു പന്തലിക്കുന്നു.
അബ്ദുവും മുളപൊട്ടി, പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു. സുബൈദയെ നിക്കാഹ് കഴിച്ചു… വീടരാക്കി … അവനിലൂടെ വിത്തുകള്‍ മുളപൊട്ടി. എല്ലാം പടച്ചവന്റെഇംഗിതങ്ങള്‍!
നോക്കെത്താദൂരമൊക്കെ ഉപ്പയുടെ സ്വന്തമായിരുന്നു.
എല്ലാം ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ….
പോക്കാമുവിനുള്ളതെല്ലാം പോക്കാമുവിന്റെ വീടര്ക്ക്… പിന്നെ ആമിനയ്ക്കും അബ്ദുവിനും….
പുതിയ സാമ്രാജ്യങ്ങള്‍ വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ ഓരോ ദിവസവും ആധാരക്കെട്ടുകളുമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും വീടരൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല. ഓരോരോ ആധാരങ്ങള്‍ ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കയ്യൊന്നും വിറച്ചില്ല. ഏരികളൊക്കെ നിരന്ന് അവിടെ പുതിയ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങി.
മനുഷ്യന് വേണ്ടത് ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാര്‍പ്പിടം, ധനം....... പിന്നെ അവന് പ്രമാണിത്തം വേണം. ജയിച്ചു ശീലിച്ചാല്‍ ഞരമ്പുകളില്‍ വിജയത്തിന്റെ ഉന്മാദം നിറയുന്നു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിനും വിജയത്തിന്റെ ഉന്മാദമായിരുന്നു. തോല്‍വിയെന്തെന്ന് അയാള്‍ അറിഞ്ഞില്ല. വിജയിയുടെ ഉന്മാദഭാവം മാത്രമേ പോക്കാമുവിന് സഹജമായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനിറങ്ങിയ പോരാളിയായിരുന്നു അയാള്‍.
ചുറ്റും ശത്രുക്കള്‍ കഴുകന്മാരേപ്പോലെ വട്ടമിട്ടു.
ആരായിരുന്നു ശത്രു?
ആലഞ്ചേരിക്കാര്‍, വൈശംപറമ്പുകാര്‍, കാര്‍ണംങ്കോട്ടുകാര്‍, വെളുത്താടന്മാര്‍ ..... എല്ലാ പ്രമാണിമാരും പ്രമാണിമാരുടെ ശത്രുക്കള്‍
പോക്കാമു ഒന്നിനെയും വകവച്ചില്ല. അയാളെ ആര്‍ക്കും തോല്‍പ്പിയ്ക്കാനുമായില്ല.
പക്ഷേ മരണം അയാളെ തോല്‍പ്പിച്ചുകളഞ്ഞു.
മരണം മാത്രം അയാളെ തോല്‍പ്പിച്ചു.
ഒടിവച്ചു കൊന്നതത്രേ…..
നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ ഒടിയന്‍ കാളയുടെ രൂപത്തില്‍ വരും.
മരണം ഒടിയനായി മുന്നില്‍ വന്നുനിന്നു.
നോക്കാന്‍ പാടില്ല, കണ്ടഭാവം കാണിയ്ക്കയുമരുത്.
കണ്ടാല്‍ മരണം സുനിശ്ചിതം.
ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമു പക്ഷേ കണ്ടു, നെഞ്ചുവിരിച്ചുനിന്നു കണ്ടു.
"ജ്ജ് അപ്പുണ്ണിപ്പറയനാണോടാ…?”
നിവര്‍ന്നുനിന്ന് മെതിയടിയിട്ട നീളന്‍ കാലുകള്‍ നീട്ടി കാളയുടെ വയറ്റത്തിട്ടൊന്നു പെരുക്കി. കാളയ്ക്ക് നൊന്തു. പക്ഷെ, കരഞ്ഞതപ്പുണ്ണിപ്പറയനായിരുന്നു.
"തല്ലല്ലേ, മ്പ്രാക്കളേ….”
അപ്പുണ്ണി കരഞ്ഞു.
വീണിടത്തിട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ചവിട്ടി. എന്നിട്ടും കലിയടങ്ങിയില്ല.
"ആരാണ്ടാ നായി അന്നെ ഇബടക്ക് ബിട്ടത്….”
അപ്പുണ്ണിയ്ക്ക് മിണ്ടണമെന്നുണ്ട്. വാക്കുകള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു. അവന് ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ വയ്യ.
ശത്രു ആരെന്നറിയില്ല, ആലഞ്ചേരിക്കാരാകാം, വൈശംപറമ്പുകാരാകാം, കാര്‍ണംങ്കോട്ടുകാരാകാം, വെളുത്താടന്മാരാകാം, ചക്കരക്കിഴങ്ങ് കച്ചവടംകൊള്ളാന്‍ കിട്ടാത്ത വടക്കന്മാരാകാം.
മൂന്നാം ദിവസം അപ്പുണ്ണിപ്പറയന്‍ ചോര ഛര്‍ദ്ദിച്ച് മരിച്ചു.
പാതിരാത്രിയില്‍ പോക്കാമു കയ്യാലപ്പുരയില്‍ കയറി വാതിലടച്ചു. ബീവി വിളിച്ചിട്ടും വിളിച്ചിട്ടും മിണ്ടിയില്ല. പൊന്നാനിക്ക് കെട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ പുന്നാരമോള് ആമിന വന്ന് വിളിച്ചു.
"ഉപ്പാന്റെ പൊന്നുമോളാ ബിളിക്കണത്, ബാതില് തൊറക്കുപ്പാ…"
ഉപ്പ വാതില് തുറന്നില്ല. ഏഴാം ദിവസം ഉപ്പ പോയി. ഉപ്പ ആദ്യമായി തോല്‍ക്കുന്നത് വീടരറിഞ്ഞു.
ബാക്കിയായി ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ അബ്ദു മാത്രം, ഒന്നിനും കൊള്ളാതെ….
ഇന്ന് കാലങ്ങളായി വെള്ളതേക്കാത്ത ഈ വലിയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ഉള്ളുകലങ്ങി. ഇനി ഊ വീടും പത്തുസെന്റ് സ്ഥലവും മാത്രമുണ്ട്.
പതുക്കെ എണീയ്ക്കാന്‍ നോക്കി. കാലുകള്‍ അനങ്ങുന്നില്ല. ഈ കാലുകളുടെ സ്പന്ദനം നിലച്ചിട്ട് എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി, എന്നിട്ടും അയാള്‍ നടക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കാറുണ്ട്. നടക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സ് അംഗീകരിയ്ക്കില്ലായിരിയ്ക്കും.
ആമിന ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടില്‍നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ്. ഇത്തിരി ഹാലിളകിയ സമയമാണ്. അവള്‍ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരിക്കും. അവിടെ അബ്ദുവില്ല, അബ്ദുവിന്റെ മക്കളില്ല. ഇപ്പോള്‍ കവലയില്‍ ആള് കൂടിയിട്ടുണ്ടാകും. ആരാന്റുമ്മക്ക് ഭ്രാന്തായാല്‍ കാണാന്‍ നല്ല ശേല്……
പടിക്കല്‍നിന്നും ഒരു അനക്കം കേട്ടു. കാദറിക്കയാണ്. ധൃതിപ്പെട്ട് വരികയാണ്. കിതക്കുന്നുണ്ട്. മഴയത്ത് നനഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.
"അബ്ദു…. ജ്ജ് അറിഞ്ഞാ…… ആമിനു പ്രസംഗം തുടങ്ങി…. ആരും പറഞ്ഞാലക്കൊണ്ട് കേക്കണില്ല….”
ഈ തളര്‍ന്ന കാലുമായി താനെവിടെ പോകാനാണ്. അയാള്‍ ദയനീയമായി കാദറിക്കയെ നോക്കി.
"ന്നാ ജ്ജ് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ പാത്തുമ്മൂനെ പറഞ്ഞയ്ക്ക്….”
അയാള്‍ വിളിച്ചു.
"മോളേ പാത്തുമ്മൂ…. അമ്മായീനെ വിളിച്ചുംകൊണ്ടു വാ…"
മഴ ഒട്ടൊന്നു ശമിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ പാത്തുമ്മു കുടയെടുക്കാതെ ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഒരുപക്ഷേ അവള്‍ക്കുമറിയില്ല ഇതെത്രാമത്തെ തവണയാണ് അമ്മായിയെ കവലയില്‍നിന്നും കൂട്ടി വരുന്നതെന്ന്.
വിളിച്ചാലും വരില്ല… നാശം…. പാത്തുമ്മ മുറുമുറുത്തു.
കവലയില്‍ ആമിന പ്രസംഗം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു… ആമിനയുടെ പ്രസംഗത്തിന് ആദിമധ്യാന്തമില്ല… വിഷയദാരിദ്ര്യമില്ല… ആമുഖവും പരിസമാപ്തിയുമില്ല…. ആരാന്റുമ്മക്ക് ഭ്രാന്തായാല്‍ കാണാന്‍ നല്ല ശേല്
പാത്തുമ്മയെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ആമിനു കരഞ്ഞു.
"അള്ളാ, ന്നെ കൊല്ലാന്‍ വരണൂ നായിക്കള്…എന്തിന്റെ പിരാന്താ ഈ നായിക്കള്‍ക്ക്...”
പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു.
"ഞമ്മള് ആമിനു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളാണ്. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്ന് പറഞ്ഞാ ആരാന്നാ വിശാരം. ഇന്നാട് മുഴ്വന്‍ഭരിച്ചോരാ ഓര്… ഓരിക്കടെ മുമ്പില് വന്നാ ഇവരൊക്കെ മൂത്തറം പാത്തും. പൊന്നാനിക്കരേ, ഇന്നോട് കളിക്കണ്ടാട്ടാ….”
ആമിനു പാത്തുമ്മയെ നോക്കി. ആമിനയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ആമിനു വേറൊരു ലോകത്താകുന്നു. ആമിനയ്ക്ക് ആരെയും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ആമിനുവിന്റെ ലോകത്ത് പാത്തുമ്മയില്ല, അബ്ദുവും സുബൈദയുമില്ല, അവരുടെ മിണ്ടാന്‍വയ്യാത്ത മകനുമില്ല. അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആമിന ശത്രുപാളയത്തില്‍ അകപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു.
പൊന്നാനിക്കാര്‍….
അവര്‍ പുളിയുറുമ്പുകളെപ്പോലെയാണ്. കടിച്ചാല്‍ വിടില്ല… ജീവന്‍ പോയാലും വിടില്ല.
പക്ഷേ ആമിനയ്ക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല. കാരണം അവള്‍ ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളാണ്.
"ആരൊക്കെയാ ങ്ങള്?!… പൊന്നാനിക്കാരാ??!!…… ങ്ങള് പാട്ടിനു പൊക്കോളീ… ന്നോട് കളിക്കണ്ട ങ്ങള്… ഞാനേ പോക്കാമൂന്റെ മോളാ… ന്നോട് കളിച്ചാലക്കൊണ്ട് ങ്ങള് വിവരറിയും….”
പൊന്നാനിയില്‍ നിന്നൊരു പുതുമാപ്ലയായിരുന്നു ആമിനയെ നിക്കാഹ് കഴിച്ചത്. മേനി നിറയെ പൊന്നായിട്ടാണ് ആമിന പുത്യാപ്ലയുടെകൂടെ പോയത്. അബ്ദു ഇന്നലെയെന്നോണം എല്ലാമോര്‍ക്കുന്നു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളല്ലേ, ഒന്നിനും ഒരു കുറവും ഇല്ലായിരുന്നു.
പുതുമോടി കഴിയുംമുമ്പേ അവള്‍ തിരിച്ചുവന്നു.
"അനക്ക് പുത്യാപ്ലേനെ പറ്റീല്ലേ ആമിനാ?….”
പെണ്ണിന് മിണ്ടാട്ടമില്ല. ആങ്ങള ചോദിച്ചിട്ടും അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഉമ്മ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. ആരെന്തു ചോദിച്ചാലും അവള്‍ക്കൊന്നും പറയാനില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധ ശൂന്യമായിരുന്നു.
മീശ മുളയ്ക്കാത്തൊരു കുണ്ടനായിരുന്നു അവന്‍ . അവന്‍ പാടത്തും പറമ്പിലുമൊക്കെ പോത്തുമേയ്ക്കാന്‍ വന്ന കാലിപ്പിള്ളേരുമായി കളിച്ചു നടന്നു. അവന് പോത്തുംകുട്ടികളോടായിരുന്നു അമിനയേക്കാളിഷ്ടം. അവന്റുപ്പ അവളെ നോക്കി. ഓള്‍ക്ക് മൈലാഞ്ചി കൊണ്ടു വന്നു ഉപ്പ. കുപ്പിവളയും മോതിരവും കൊണ്ടുവന്നു.
"ജ്ജ് ഒന്നോണ്ടും പേടിക്കണ്ട, അന്നെ ഞമ്മ നോക്കിക്കോളാ....”
കാമാതുരമായ അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ ഓരോ രോമകൂപങ്ങളിലും അരിച്ചു കയറി.
"അന്നെ ഞമ്മള് ഹൂറിയെപ്പോലെ നോക്കാ, മ്മടെ മൂന്നാമത്തെ വീടരായിക്കോ..... ഈദ്ദുനിയാവിലാരുമറിയാമ്പോണില്ല..... ഓനെക്കൊണ്ടൊന്നിനും കയ്യൂല്ല...”
അയാള്‍ ചിരിച്ചു. കുടവയറിന്റെ മുകളില്‍ പച്ച അരപ്പട്ട കുലുങ്ങി. ചിരി പുളിയുറുമ്പുകളെപ്പോലെ അവളെ മൂടി.
പുളിയുറുമ്പുകള്‍ അവ കടിച്ചാല്‍ വിടില്ല. മരണം വരെയും വിടാന്‍ പോണില്ല.
ആമിന ഓടി........ ഓടിയോടി ഭാരം നഷ്ടമായി.
അപ്പൂപ്പന്‍താടിപോലെ ഒഴുകി ആമിന.
അപ്പഴേക്കും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ അബ്ദുവിന്റെ പാടത്തും പറമ്പിലും ചക്കരവള്ളികളുടെ തലയെല്ലാം തീര്‍ത്തും കരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഏരികളൊക്കെ നിരന്ന് അവിടെ പുതിയ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ പടര്‍ന്നിരുന്നു. വേലികള്‍ക്കുള്ളില്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കമാനങ്ങള്‍ എഴുന്ന് നിന്നിരുന്നു.
ചായമടര്‍ന്ന ഉമ്മറത്തിണ്ണയില്‍ അബ്ദു വിഷണ്ണനായി ഇരുന്നു. അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് തീരെ നിറം കെട്ടിരുന്നു, ഉമ്മറത്ത് തൂങ്ങുന്ന ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ പഴയ ചിത്രം പോലെത്തന്നെ.

വിനോദ്.കെ.എ.

നിക്കാഹ്


കവിളിണയില്‍ നാണം മുളയ്ക്കും മുമ്പേ പാത്തുമ്മയുടെ നിക്കാഹ് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവള്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു എന്തിനാണ് നിക്കാഹ് കഴിക്കണതെന്ന്. ചുണ്ടനങ്ങാതെ, ഖല്‍ബിന്റെ ഉള്ളില്‍ അവള്‍ ചോദിക്കുമായിരുന്നു. എന്തിനാ നിക്കാഹ് കഴിക്കണത്? പക്ഷേ, ചോദ്യം ഖല്‍ബിന്റെ ഉള്ളില്‍ത്തന്നെ വിങ്ങിക്കിടന്നു.
ചുണ്ടുകളില്‍ മന്ദഹാസം ഊറിവന്നു.
ആരാനും കാണുന്നുണ്ടോ?
ചുറ്റും കരണ്ടുതിന്നുന്ന കണ്ണുകളാണ്.
സുബൈദയുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ചെമ്പന്‍ നിറമാണ്. കൃഷ്ണമണികള്‍ കണ്‍തടത്തില്‍ ഓടിക്കളിക്കും. തന്റെ ഓരോ ഭാവചലനങ്ങള്‍ക്കുമനുസൃതമായി അവ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കണത്?”
സുബൈദയുടെ അമര്‍ത്തിയുള്ള മൂളല്‍ ......
"ഖല്‍ബിലെ കലമൊടക്കണ്ടാ, പൂച്ചേ! കണ്ണടച്ചോണ്ടിരുന്നോളോണ്ടി.....”
പിന്നെ, കണ്ണിറുക്കിക്കാണിക്കും.
ജനല്‍ക്കര്‍ട്ടന്നിടയിലൂടെ ഒന്ന് പാളിനോക്കിയാണ് അവള്‍ അയാളെ കണ്ടത്, പുതുമാരനെ. കറുത്ത കണ്ണട വച്ച ചുരുള്‍മുടിക്കാരന്‍. സുന്ദരനാണോ? കറുത്ത ചുരുള്‍മുടിയുള്ളവരെല്ലാം പാത്തുമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ സുന്ദരന്മാരാണ്.
ഒന്നേ നോക്കാനായുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും സുബൈദയുടെ കരണ്ടുതിന്നാനൊരുങ്ങുന്ന പൂച്ചക്കണ്ണുകള്‍ !
പാത്തുമ്മയുടെ കണ്ണുകളില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ട ഭാവം. സുബൈദ ചിരിച്ചു.
"അനക്ക് പുത്യാപ്ലേനെ കാണാന്‍ പൂത്യാ, ല്ലേ.....”
കവിളിണ ലജ്ജയില്‍ തുടുത്തു. നാണം ഒളിച്ചിരുന്നിടത്തൊക്കെ ചെമന്ന ചാന്ത് പരന്നു.
സുബൈദ പോയാല്‍ ഒന്നുകൂടെ നോക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാത്തുമ്മയ്ക്ക് ഭയമാണ്. ചവരുകള്‍ക്കുപോലും കണ്ണുകളുണ്ട്. കരണ്ടുതിന്നാനൊരുങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍. പിന്നീട് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പതുമാരന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നപ്പോഴും അവള്‍ക്ക് നോക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. നാണത്തില്‍ കൂമ്പിയ കണ്ണുകള്‍ നിലത്തുനിന്നെങ്ങനെ പറിച്ചെടുക്കും. അവള്‍ക്കാകെ ഒരു വിമ്മിഷ്ടം തോന്നി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ മതിയായിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അവളെ ലജ്ജിപ്പക്കുന്നതിലായിരുന്നു രസം
ദുബായീന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എവിടെയായിരിക്കും?
അങ്ങു പടിഞ്ഞാറാണെന്ന് സുബൈദ പറഞ്ഞു. കടലും കടന്നു പോകണം. നോക്കിയാലെത്താത്ത മണല്‍ക്കാടുകളത്രേ. ഈന്തപ്പനകളുടെ നാടാണ്. പാത്തുമ്മയ്ക്ക് ദുബായിക്കാരനായ തന്റെ മാരനെയോര്‍ത്ത് അഭിമാനം തോന്നി.
അവള്‍ മനസ്സിലോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കറുത്ത കണ്ണട വച്ച, ചുരുള്‍മുടിക്കാരന്‍ .... സുന്ദരന്‍ ..... അത്രയേ അവള്‍ക്കോര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ഒരിക്കലല്ലേ അവള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ, അതും ഒളികണ്ണുകൊണ്ടൊരു ഉഴിച്ചില്‍ മാത്രം.
അവള്‍ പുതുമാരനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇടക്കെവിടെയോ വിട്ടുപോന്നു. ചുട്ടു പഴുത്ത മണല്‍ക്കാടുകളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്തില്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന മണല്‍പ്പരപ്പ്. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ കുഴിച്ചാല്‍ വെള്ളം കിട്ടുന്നതുപോലെ അവിടെ എണ്ണ കിട്ടുംപോലും. എന്തെണ്ണയായിരിക്കും അത്? തലയില്‍ തേക്കുന്ന നല്ലെണ്ണയാകുമോ? പിന്നെ നിറയെ ഈന്തപ്പനകളാണത്രേ. ഈന്തപ്പന പാത്തുമ്മ കണ്ടിട്ടില്ല. തൊടിയിലെ കുടപ്പനപോലിരിക്കുമെന്നാണ് സുബൈദ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, അവളും കണ്ടിട്ടൊന്നുമില്ല.
അവള്‍ പറയുകയാണ്.
"ഞമ്മക്ക് സ്വപ്നം കാണാനെവട്യാ നേരം, പാത്തുമ്മാ? അന്റെ പുത്യാപ്ല്യോട് ചോദിച്ചോളോണ്ടീ.....”
പാത്തുമ്മ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചു. പാത്തുമ്മയ്ക്കു സുബൈദയോട് കെറുവാ. എന്തുപറഞ്ഞാലും ഒരു പുത്യാപ്ലണ്ട്. അത്ര പൂതീണ്ടെങ്കില് സുബൈദയ്ക്കും കെട്ടായിരുന്നില്ലേ? ചോദിച്ചത് ഖല്‍ബിന്റെയുള്ളില്. മിണ്ടിയാല്‍ അതും കുഴപ്പമാകും. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ വെളുവെളുങ്ങനെ ചിരിക്കും. പിന്നെ കവിളത്തു നുള്ളും. ഓമനനുള്ളലാണ്. പക്ഷേ, പാത്തുമ്മയ്ക്ക് നന്നേ നോവും.
"സുബൈദയോട് ഞാന്‍ കെറുവാ.........”
പരിഭവമറിയിക്കാന്‍ കവിളുകള്‍ വീര്‍ത്തു.
സുബൈദയുടെ കണ്ണുകളില്‍ കുസൃതി.
"എന്തിനാ മോളേ ഈ പാവത്തിനോട് കെറുവിക്കണത്?”
"എന്തിനാ എപ്പളും കളിയാക്കണ്, സുബൈദയ്ക്കും കെട്ടാലോ ഒരു പുത്യാപ്ലേനെ...”
കാതടപ്പിക്കുന്ന കുസൃതിനിറഞ്ഞ, ചിരിയാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
പക്ഷേ, സുബൈദയെന്താണ് ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത്?
ങ്‌ഹേ.... കരയുകയാണോ?
മുഖക്കുരു പൊട്ടിച്ച കറുത്ത പാടുകളിലൂടെ കണ്ണീരൊലിച്ചിറങ്ങി.
"സുബൈദയെന്തിനാ കരേണത്?”
കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് അവള്‍ ചിരിക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു.
"ഒന്നൂല്ല്യ കുട്ട്യേ, ഈ ദുനിയാവില് രണ്ടു കൂട്ടരേള്ളൂ..... ഭാഗ്യള്ളോരും ഭഗ്യംകെട്ടോരും. പാത്തുമ്മ ഭാഗ്യള്ളോളാ......”
"എന്താ സുബൈദ നിക്കാഹ് കയ്ക്കാത്ത്?”
എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത നിഷ്‌കളങ്കതയുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും സുബൈദയെ നോവിച്ചു. അവളുടെ ഖല്‍ബില് കാട്ടുമുള്ളുകണക്കെ തറച്ചു. നിഷ്‌കളങ്കതയാണ്, ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിനെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായി മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു രസിക്കുന്നത്.
സുബൈദ അകലേക്കുനോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. പിന്നെ, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ തന്റെ മുഖം പാത്തുമ്മയുടെ നേര്‍ക്ക് തിരിച്ചു.
"ത് കണ്ടോ, കുട്ടീ..... ചന്തല്ല്യാത്ത മുഖറാ നിക്ക് അള്ളാ തന്നത്. ന്നെ ആരും കെട്ടാന്‍ വരില്ല്യാ........”
ഉമ്മറത്തും തൊടിയിലുമൊക്കെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ മേളമുയര്‍ന്നു. ഉത്സാഹത്തമിര്‍പ്പിന് കോപ്പുകൂട്ടാന്‍ സുബൈദയുമുണ്ടായിരുന്നു. അകത്തളത്തില്‍ ഒരു മൂലയില്‍, പാത്തുമ്മയുടെ ഖല്‍ബില്‍, സുബൈദയുടെ ചൂടുള്ള നിശ്വാസങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു.
ദുനിയാവില് രണ്ടുകൂട്ടരേയുള്ളൂ. ഭാഗ്യള്ളോരും ഭാഗ്യംകൊട്ടോരും.
പാത്തുമ്മ ഭാഗ്യള്ളോളായിരുന്നു.
സുബൈദ......

വിനോദ്.കെ.എ.