വേരുകള്‍





മഴ തകര്‍ത്ത് പെയ്യുകയാണ്. ആവി പറക്കുന്ന ചായ അബ്ദുവിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുകച്ചുരുളുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നതും നോക്കി അയാള്‍ ഇരുന്നു. അന്നനാളത്തിലൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍ ചായ അയാള്‍ക്ക് ഉഷ്ണമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നല്‍കിയില്ല.
ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന ഈ കോലായിലിരിക്കുമ്പോള്‍ മഴ അയാള്‍ക്ക് ആസ്വാദ്യകരമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളുകലങ്ങിയിരുന്നു, മുന്നിലിരുന്ന് പുക തുപ്പുന്ന ചായ കണക്കെ.
അടുക്കളയില്‍ നിന്നും സുബൈദയുടെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അടുപ്പിനോടും ഇളയവനോടും ഒരുമിച്ച് മല്‍സരിക്കുകയാണവള്‍. മിണ്ടാന്‍ വയ്യാത്ത കുട്ടിയല്ലേ, അവന് വാശി ഇത്തിരി കൂടും. പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കില്ല അവന്‍.
സുബൈദയുടെ കാര്യമോര്‍ത്ത് അയാളുടെ മനസ്സ് നൊമ്പരപ്പെടാറുണ്ട്. വലിയ വീട്ടിലെ പെണ്‍കുട്ടി. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ മരുമകളായി വന്നവള്‍! അവള്‍ ഈ പടി കയറി വരുമ്പോള്‍, അടുക്കളപ്പണിയ്ക്കുംപുറംപണിയ്ക്കുംനിറയെ വേലക്കാരായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അടുപ്പിലെ പുകയൂതിയൂതി അവളുടെ മുഖം കരുവാളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു, ജീവിതം പോലെത്തന്നെ.
ആമിന ഇനിയും വന്നില്ല. കവലയില്‍ അവള്‍ പ്രസംഗം തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കും. മനുഷ്യന്റെ സമനില ഒരു നൂല്‍പ്പാലം പോലെയാകുന്നു . അങ്ങോട്ട് വീണാലും ഇങ്ങോട്ട് ചാഞ്ഞാലും അഗാധമായ കൊക്ക. വീഴുമ്പോള്‍ വസ്തുവിന് ഭാരം നഷ്ടമാകുന്നു. വസ്തു അതിന്റെ ഭാരങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നേടി അപ്പൂപ്പന്‍താടിപോലെ ഒഴുകി നടക്കും. ആമിനയും ഒഴുകി നടക്കുന്നു.
അബ്ദു ഒര്‍ത്തുപോകയാണ്. അന്ന്, അന്നൊക്കെ ലോകത്തിന് വേറെ നിറമായിരുന്നു. ഇപ്പഴത്തെ നരച്ച നിറമല്ലായിരുന്നു, മഴയ്ക്കും, വെയിലിനും, മഞ്ഞിനുമെല്ലാം. എല്ലാം എത്ര ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു!
മുട്ടിനുതാഴെ ഒരല്പം മാത്രം ഇറക്കി പുത്തന്‍ ഒറ്റമുണ്ടുടുത്ത് ആമിനയോടോപ്പം ഓത്തുപള്ളിയില്‍ പോയിരുന്നത് ഇന്നലെയെന്നപോലെ അയാള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. വഴിയോരത്തുനിന്നും പെണ്ണുങ്ങള്‍ കുശുമ്പുപറയും.
"പോക്കാമുക്കാന്റെ മക്കളാ…"
വടക്ക് ചെറുവള്ളിപ്പുഴ മുതല്‍ തെക്ക് വട്ടംപാടം വരെയും, പടിഞ്ഞാറ് കൊച്ചന്നൂര്‍ മുതല്‍ കിഴക്കന്‍ തുരുത്തുവരെയും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ സ്വത്തായിരുന്നു. പാടത്തും പറമ്പിലും നിരനിരയായി ഏരികള്‍. ഏരിപ്പുറത്തെല്ലാം ചക്കരവള്ളികള്‍. നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം ചക്കരവള്ളികള്‍ പടര്‍ന്നുകിടന്നു. പറിച്ചിട്ടും പറിച്ചിട്ടും തീരാതെ ചക്കരക്കിഴങ്ങ്.
മുറ്റത്ത് ചാരുകസേരയില്‍ അമര്‍ന്നിരിയ്ക്കും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമു. അരികില്‍ വെറ്റിലച്ചെല്ലം. മണല്‍ വിരിച്ച മുറ്റത്ത് മുറുക്കാന്റെ ചോരപ്പാടുകള്‍. ചക്കരക്കിഴങ്ങ് കച്ചവടം കൊള്ളാന്‍ വന്ന് ഓഛാനിച്ച് നില്ക്കുന്ന വടക്കന്മാര്‍.
പക്ഷേ, അബ്ദു ഇപ്പോള്‍ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവന്‍. അയാള്‍ക്ക് തന്നോടുതന്നെ അവജ്ഞ തോന്നി.
ഒന്നിനും കോള്ളാത്തവന്‍.
അതെ, ജനിച്ചുപോയി എന്നുമാത്രം.
മനുഷ്യന്‍ മരങ്ങളെപ്പോലെയാകുന്നു. ഏതോ പടുകാറ്റില്‍ പൊട്ടിത്തൂളിച്ച് മുളപൊട്ടുന്ന വിത്തുകള്‍ മുളപൊട്ടുന്നു എന്നുമാത്രം. അതില്‍ വിത്തിനെന്തു കാര്യം? ചുറ്റുപാടുകളില്‍നിന്നും വെള്ളവും വളവും ഊര്‍ജ്ജവും സ്വീകരിച്ച് അത് വളരുന്നു. വളരേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ വിത്തിനാവില്ലല്ലോ. ഉടയവനായ തമ്പുരാന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍.
മരങ്ങള്‍ പടര്‍ന്നു പന്തലിക്കുന്നു.
അബ്ദുവും മുളപൊട്ടി, പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു. സുബൈദയെ നിക്കാഹ് കഴിച്ചു… വീടരാക്കി … അവനിലൂടെ വിത്തുകള്‍ മുളപൊട്ടി. എല്ലാം പടച്ചവന്റെഇംഗിതങ്ങള്‍!
നോക്കെത്താദൂരമൊക്കെ ഉപ്പയുടെ സ്വന്തമായിരുന്നു.
എല്ലാം ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ….
പോക്കാമുവിനുള്ളതെല്ലാം പോക്കാമുവിന്റെ വീടര്ക്ക്… പിന്നെ ആമിനയ്ക്കും അബ്ദുവിനും….
പുതിയ സാമ്രാജ്യങ്ങള്‍ വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ ഓരോ ദിവസവും ആധാരക്കെട്ടുകളുമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും വീടരൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല. ഓരോരോ ആധാരങ്ങള്‍ ഒപ്പിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കയ്യൊന്നും വിറച്ചില്ല. ഏരികളൊക്കെ നിരന്ന് അവിടെ പുതിയ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങി.
മനുഷ്യന് വേണ്ടത് ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാര്‍പ്പിടം, ധനം....... പിന്നെ അവന് പ്രമാണിത്തം വേണം. ജയിച്ചു ശീലിച്ചാല്‍ ഞരമ്പുകളില്‍ വിജയത്തിന്റെ ഉന്മാദം നിറയുന്നു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിനും വിജയത്തിന്റെ ഉന്മാദമായിരുന്നു. തോല്‍വിയെന്തെന്ന് അയാള്‍ അറിഞ്ഞില്ല. വിജയിയുടെ ഉന്മാദഭാവം മാത്രമേ പോക്കാമുവിന് സഹജമായിരുന്നുള്ളൂ. എല്ലാം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനിറങ്ങിയ പോരാളിയായിരുന്നു അയാള്‍.
ചുറ്റും ശത്രുക്കള്‍ കഴുകന്മാരേപ്പോലെ വട്ടമിട്ടു.
ആരായിരുന്നു ശത്രു?
ആലഞ്ചേരിക്കാര്‍, വൈശംപറമ്പുകാര്‍, കാര്‍ണംങ്കോട്ടുകാര്‍, വെളുത്താടന്മാര്‍ ..... എല്ലാ പ്രമാണിമാരും പ്രമാണിമാരുടെ ശത്രുക്കള്‍
പോക്കാമു ഒന്നിനെയും വകവച്ചില്ല. അയാളെ ആര്‍ക്കും തോല്‍പ്പിയ്ക്കാനുമായില്ല.
പക്ഷേ മരണം അയാളെ തോല്‍പ്പിച്ചുകളഞ്ഞു.
മരണം മാത്രം അയാളെ തോല്‍പ്പിച്ചു.
ഒടിവച്ചു കൊന്നതത്രേ…..
നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ ഒടിയന്‍ കാളയുടെ രൂപത്തില്‍ വരും.
മരണം ഒടിയനായി മുന്നില്‍ വന്നുനിന്നു.
നോക്കാന്‍ പാടില്ല, കണ്ടഭാവം കാണിയ്ക്കയുമരുത്.
കണ്ടാല്‍ മരണം സുനിശ്ചിതം.
ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമു പക്ഷേ കണ്ടു, നെഞ്ചുവിരിച്ചുനിന്നു കണ്ടു.
"ജ്ജ് അപ്പുണ്ണിപ്പറയനാണോടാ…?”
നിവര്‍ന്നുനിന്ന് മെതിയടിയിട്ട നീളന്‍ കാലുകള്‍ നീട്ടി കാളയുടെ വയറ്റത്തിട്ടൊന്നു പെരുക്കി. കാളയ്ക്ക് നൊന്തു. പക്ഷെ, കരഞ്ഞതപ്പുണ്ണിപ്പറയനായിരുന്നു.
"തല്ലല്ലേ, മ്പ്രാക്കളേ….”
അപ്പുണ്ണി കരഞ്ഞു.
വീണിടത്തിട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ചവിട്ടി. എന്നിട്ടും കലിയടങ്ങിയില്ല.
"ആരാണ്ടാ നായി അന്നെ ഇബടക്ക് ബിട്ടത്….”
അപ്പുണ്ണിയ്ക്ക് മിണ്ടണമെന്നുണ്ട്. വാക്കുകള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു. അവന് ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ വയ്യ.
ശത്രു ആരെന്നറിയില്ല, ആലഞ്ചേരിക്കാരാകാം, വൈശംപറമ്പുകാരാകാം, കാര്‍ണംങ്കോട്ടുകാരാകാം, വെളുത്താടന്മാരാകാം, ചക്കരക്കിഴങ്ങ് കച്ചവടംകൊള്ളാന്‍ കിട്ടാത്ത വടക്കന്മാരാകാം.
മൂന്നാം ദിവസം അപ്പുണ്ണിപ്പറയന്‍ ചോര ഛര്‍ദ്ദിച്ച് മരിച്ചു.
പാതിരാത്രിയില്‍ പോക്കാമു കയ്യാലപ്പുരയില്‍ കയറി വാതിലടച്ചു. ബീവി വിളിച്ചിട്ടും വിളിച്ചിട്ടും മിണ്ടിയില്ല. പൊന്നാനിക്ക് കെട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ പുന്നാരമോള് ആമിന വന്ന് വിളിച്ചു.
"ഉപ്പാന്റെ പൊന്നുമോളാ ബിളിക്കണത്, ബാതില് തൊറക്കുപ്പാ…"
ഉപ്പ വാതില് തുറന്നില്ല. ഏഴാം ദിവസം ഉപ്പ പോയി. ഉപ്പ ആദ്യമായി തോല്‍ക്കുന്നത് വീടരറിഞ്ഞു.
ബാക്കിയായി ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ അബ്ദു മാത്രം, ഒന്നിനും കൊള്ളാതെ….
ഇന്ന് കാലങ്ങളായി വെള്ളതേക്കാത്ത ഈ വലിയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ഉള്ളുകലങ്ങി. ഇനി ഊ വീടും പത്തുസെന്റ് സ്ഥലവും മാത്രമുണ്ട്.
പതുക്കെ എണീയ്ക്കാന്‍ നോക്കി. കാലുകള്‍ അനങ്ങുന്നില്ല. ഈ കാലുകളുടെ സ്പന്ദനം നിലച്ചിട്ട് എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി, എന്നിട്ടും അയാള്‍ നടക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കാറുണ്ട്. നടക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സ് അംഗീകരിയ്ക്കില്ലായിരിയ്ക്കും.
ആമിന ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടില്‍നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ്. ഇത്തിരി ഹാലിളകിയ സമയമാണ്. അവള്‍ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരിക്കും. അവിടെ അബ്ദുവില്ല, അബ്ദുവിന്റെ മക്കളില്ല. ഇപ്പോള്‍ കവലയില്‍ ആള് കൂടിയിട്ടുണ്ടാകും. ആരാന്റുമ്മക്ക് ഭ്രാന്തായാല്‍ കാണാന്‍ നല്ല ശേല്……
പടിക്കല്‍നിന്നും ഒരു അനക്കം കേട്ടു. കാദറിക്കയാണ്. ധൃതിപ്പെട്ട് വരികയാണ്. കിതക്കുന്നുണ്ട്. മഴയത്ത് നനഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.
"അബ്ദു…. ജ്ജ് അറിഞ്ഞാ…… ആമിനു പ്രസംഗം തുടങ്ങി…. ആരും പറഞ്ഞാലക്കൊണ്ട് കേക്കണില്ല….”
ഈ തളര്‍ന്ന കാലുമായി താനെവിടെ പോകാനാണ്. അയാള്‍ ദയനീയമായി കാദറിക്കയെ നോക്കി.
"ന്നാ ജ്ജ് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ പാത്തുമ്മൂനെ പറഞ്ഞയ്ക്ക്….”
അയാള്‍ വിളിച്ചു.
"മോളേ പാത്തുമ്മൂ…. അമ്മായീനെ വിളിച്ചുംകൊണ്ടു വാ…"
മഴ ഒട്ടൊന്നു ശമിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ പാത്തുമ്മു കുടയെടുക്കാതെ ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഒരുപക്ഷേ അവള്‍ക്കുമറിയില്ല ഇതെത്രാമത്തെ തവണയാണ് അമ്മായിയെ കവലയില്‍നിന്നും കൂട്ടി വരുന്നതെന്ന്.
വിളിച്ചാലും വരില്ല… നാശം…. പാത്തുമ്മ മുറുമുറുത്തു.
കവലയില്‍ ആമിന പ്രസംഗം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു… ആമിനയുടെ പ്രസംഗത്തിന് ആദിമധ്യാന്തമില്ല… വിഷയദാരിദ്ര്യമില്ല… ആമുഖവും പരിസമാപ്തിയുമില്ല…. ആരാന്റുമ്മക്ക് ഭ്രാന്തായാല്‍ കാണാന്‍ നല്ല ശേല്
പാത്തുമ്മയെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ആമിനു കരഞ്ഞു.
"അള്ളാ, ന്നെ കൊല്ലാന്‍ വരണൂ നായിക്കള്…എന്തിന്റെ പിരാന്താ ഈ നായിക്കള്‍ക്ക്...”
പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു.
"ഞമ്മള് ആമിനു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളാണ്. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്ന് പറഞ്ഞാ ആരാന്നാ വിശാരം. ഇന്നാട് മുഴ്വന്‍ഭരിച്ചോരാ ഓര്… ഓരിക്കടെ മുമ്പില് വന്നാ ഇവരൊക്കെ മൂത്തറം പാത്തും. പൊന്നാനിക്കരേ, ഇന്നോട് കളിക്കണ്ടാട്ടാ….”
ആമിനു പാത്തുമ്മയെ നോക്കി. ആമിനയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ആമിനു വേറൊരു ലോകത്താകുന്നു. ആമിനയ്ക്ക് ആരെയും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ആമിനുവിന്റെ ലോകത്ത് പാത്തുമ്മയില്ല, അബ്ദുവും സുബൈദയുമില്ല, അവരുടെ മിണ്ടാന്‍വയ്യാത്ത മകനുമില്ല. അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആമിന ശത്രുപാളയത്തില്‍ അകപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു.
പൊന്നാനിക്കാര്‍….
അവര്‍ പുളിയുറുമ്പുകളെപ്പോലെയാണ്. കടിച്ചാല്‍ വിടില്ല… ജീവന്‍ പോയാലും വിടില്ല.
പക്ഷേ ആമിനയ്ക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല. കാരണം അവള്‍ ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളാണ്.
"ആരൊക്കെയാ ങ്ങള്?!… പൊന്നാനിക്കാരാ??!!…… ങ്ങള് പാട്ടിനു പൊക്കോളീ… ന്നോട് കളിക്കണ്ട ങ്ങള്… ഞാനേ പോക്കാമൂന്റെ മോളാ… ന്നോട് കളിച്ചാലക്കൊണ്ട് ങ്ങള് വിവരറിയും….”
പൊന്നാനിയില്‍ നിന്നൊരു പുതുമാപ്ലയായിരുന്നു ആമിനയെ നിക്കാഹ് കഴിച്ചത്. മേനി നിറയെ പൊന്നായിട്ടാണ് ആമിന പുത്യാപ്ലയുടെകൂടെ പോയത്. അബ്ദു ഇന്നലെയെന്നോണം എല്ലാമോര്‍ക്കുന്നു. ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമൂന്റെ മോളല്ലേ, ഒന്നിനും ഒരു കുറവും ഇല്ലായിരുന്നു.
പുതുമോടി കഴിയുംമുമ്പേ അവള്‍ തിരിച്ചുവന്നു.
"അനക്ക് പുത്യാപ്ലേനെ പറ്റീല്ലേ ആമിനാ?….”
പെണ്ണിന് മിണ്ടാട്ടമില്ല. ആങ്ങള ചോദിച്ചിട്ടും അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഉമ്മ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. ആരെന്തു ചോദിച്ചാലും അവള്‍ക്കൊന്നും പറയാനില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധ ശൂന്യമായിരുന്നു.
മീശ മുളയ്ക്കാത്തൊരു കുണ്ടനായിരുന്നു അവന്‍ . അവന്‍ പാടത്തും പറമ്പിലുമൊക്കെ പോത്തുമേയ്ക്കാന്‍ വന്ന കാലിപ്പിള്ളേരുമായി കളിച്ചു നടന്നു. അവന് പോത്തുംകുട്ടികളോടായിരുന്നു അമിനയേക്കാളിഷ്ടം. അവന്റുപ്പ അവളെ നോക്കി. ഓള്‍ക്ക് മൈലാഞ്ചി കൊണ്ടു വന്നു ഉപ്പ. കുപ്പിവളയും മോതിരവും കൊണ്ടുവന്നു.
"ജ്ജ് ഒന്നോണ്ടും പേടിക്കണ്ട, അന്നെ ഞമ്മ നോക്കിക്കോളാ....”
കാമാതുരമായ അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ ഓരോ രോമകൂപങ്ങളിലും അരിച്ചു കയറി.
"അന്നെ ഞമ്മള് ഹൂറിയെപ്പോലെ നോക്കാ, മ്മടെ മൂന്നാമത്തെ വീടരായിക്കോ..... ഈദ്ദുനിയാവിലാരുമറിയാമ്പോണില്ല..... ഓനെക്കൊണ്ടൊന്നിനും കയ്യൂല്ല...”
അയാള്‍ ചിരിച്ചു. കുടവയറിന്റെ മുകളില്‍ പച്ച അരപ്പട്ട കുലുങ്ങി. ചിരി പുളിയുറുമ്പുകളെപ്പോലെ അവളെ മൂടി.
പുളിയുറുമ്പുകള്‍ അവ കടിച്ചാല്‍ വിടില്ല. മരണം വരെയും വിടാന്‍ പോണില്ല.
ആമിന ഓടി........ ഓടിയോടി ഭാരം നഷ്ടമായി.
അപ്പൂപ്പന്‍താടിപോലെ ഒഴുകി ആമിന.
അപ്പഴേക്കും ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ അബ്ദുവിന്റെ പാടത്തും പറമ്പിലും ചക്കരവള്ളികളുടെ തലയെല്ലാം തീര്‍ത്തും കരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഏരികളൊക്കെ നിരന്ന് അവിടെ പുതിയ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ പടര്‍ന്നിരുന്നു. വേലികള്‍ക്കുള്ളില്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കമാനങ്ങള്‍ എഴുന്ന് നിന്നിരുന്നു.
ചായമടര്‍ന്ന ഉമ്മറത്തിണ്ണയില്‍ അബ്ദു വിഷണ്ണനായി ഇരുന്നു. അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് തീരെ നിറം കെട്ടിരുന്നു, ഉമ്മറത്ത് തൂങ്ങുന്ന ചേമ്പാലക്കാട്ടില്‍ പോക്കാമുവിന്റെ പഴയ ചിത്രം പോലെത്തന്നെ.

വിനോദ്.കെ.എ.

വൈവാഹികം




ഇന്നലെയും പെണ്‍കുട്ടി സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. അതേ സ്വപ്നം തന്നെ! സ്വപ്നത്തിന്റെയുള്ളിലെ സ്വപ്നത്തില്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് മഹിയുടെ മുഖച്ഛായയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ കടല്‍ക്കരയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ചേക്കേറുന്ന പക്ഷികളെ നോക്കി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുകയും ചെയ്തു.

"ചേക്കേറുന്ന പക്ഷികളെ കണ്ടോ? അവ സമദൂരത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. സമാന്തരരേഖകളായി അവ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. നമുക്ക് ആ പക്ഷികളേപ്പോലെയാകാം, കെട്ടുപാടുകളില്ലാതെ ദൂരങ്ങളിലേയ്ക്കുപറക്കാം"

കടല്‍ വിരിച്ചുതന്ന മണല്‍പ്പരപ്പിലൂടെ അവര്‍ ബഹുദൂരം നടന്നു. മൗനത്തിലും സംവദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അവര്‍, വ്യാകരണവും ലിപിയുമില്ലാതെ.......

സ്വപ്നത്തില്‍നിന്നുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകാന്‍ തുടങ്ങി. തന്റെ സ്വപ്നത്തിന് തീരെ നിറമില്ലായിരുന്നുവെന്ന് പെണ്‍കുട്ടി അപ്പോഴാണോര്‍ത്തത്.

ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മഹി തന്നെയായിരുന്നുവോ?

അവള്‍ മഹിയുടെ വാക്കുകള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

നമ്മള്‍ പ്രണയം മറക്കുക.

പ്രണയം! ഏതോ ഉച്ചക്കിറുക്കന്റെ ഭ്രാന്തജല്പനങ്ങള്‍ ... രണ്ടു മനസ്സുകള്‍ ഉന്മാദാവസ്ഥയുടെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തുമ്പോള്‍ പ്രണയമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ പ്രണയമെന്നൊന്നുണ്ടായിരിയ്ക്കുമോ?

മഹീ, എന്നും നമ്മള്‍ സഹയാത്രികര്‍ മാത്രമായിരുന്നു.

പൊള്ളുന്ന വെയിലും പാതയോരത്തെ തണലിന്റെ സാന്ത്വനവും ഒരുമിച്ചനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ സഹയാത്രികര്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ലേ നമ്മള്‍ ?

വെറും സമാന്തരസഞ്ചാരികള്‍ .....

ആരോ ഗോവണി കയറി വരുന്നുണ്ട്. അമ്മയായിരിക്കും.

"എന്താ മോളേ, ഇതുവരെ നീ ഒരുങ്ങിയില്ലേ?...............”

വാതില്‍ക്കല്‍ അമ്മയുടെ സ്‌നേഹമസൃണമായ സ്വരം.


"ടൗണിലെത്തിവിളിച്ചിരുന്നു. അവരിപ്പഴിങ്ങെത്തും...........”

അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരല്പം ക്ഷീണം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത മുടിയിഴകള്‍ നെറ്റിയിലേക്കൂര്‍ന്നു വീണുകിടന്നിരുന്നെങ്കിലും അമ്മ ഇപ്പഴും സുന്ദരിയായിരിയ്ക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരുല്‍ക്കണ്ഠ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നിഴല്‍ പടര്‍ത്തിയിരുന്നു. വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെക്കുന്നതിന്റെ ഉല്‍ക്കണ്ഠ!

അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിനുമുന്നില്‍ പെണ്‍കുട്ടി തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. ഒരല്പനേരം അപരിചിതരെപ്പോലെ അവര്‍ നിര്‍നിമേഷരായി കണ്ണുകളില്‍ കൊരുത്തുനിന്നു.

കണ്ണുകളില്‍ നേര്‍ത്ത നനവുപടരുന്നത് അവളറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഗോവണിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സ് കനം തൂങ്ങിനിന്നു. ബാല്യവും കൗമാരവും മഴനൂലുകള്‍പോലെ പെയ്തിറങ്ങി. ഇനിയെല്ലാം കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകളുടെ വര്‍ണ്ണാഭമായ ശേഖരങ്ങള്‍ മാത്രം.
സ്വീകരണമുറിയില്‍ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെല്ലാം സ്ഥാനം പിടച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്‍ പതിവിലധികം സന്തുഷ്ടനായി കാണപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും ഭൗതികസംഭാഷണങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കയാണ്. രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെ സ്ഥാവരജംഗമവസ്തുക്കളുടെ കണക്കെടുപ്പ് നടക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ.
ജാള്യതയോടെ പെണ്‍കുട്ടി അകത്തളത്തിലേക്കിറങ്ങി വന്നു.

പിന്നെയെപ്പഴോ അവള്‍ സ്വീകരണമുറിയിലെ കാഴ്ച്ചവസ്തുക്കളിലൊന്നായിമാറി.

മനോഹരമായ ആ കാഴ്ചവസ്തുവിനോട് സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു.

"പേരെന്താണ് കുട്ടിയുടെ?”

അത് തികച്ചും അപ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യമായിതോന്നി ആ കാഴ്ച്ചവസ്തുവിന്. പേര് ഒരിക്കലും ഈ കച്ചവടത്തിന് തടസ്സമാകില്ലല്ലോ! കാഴ്ചവസ്തുവിന്റെയുള്ളില്‍ ചിരിയൂറി.

പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ പേര് പറഞ്ഞു.

"സാഹിത്യമായിരുന്നു പ്രധാനവിഷയം അല്ലേ. ഏത് വര്‍ഷമായിരുന്നു ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തത്...?”
വര്‍ഷം അവള്‍ക്ക് ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു.

"കുട്ടിയ്ക്ക്എന്നെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയണ്ടേ? ഡിഗ്രി ശ്രീകൃഷ്ണയിലായിരുന്നു. ദുബായില്‍ ചെറിയൊരു ബസിനസ്സൊക്കെയായിട്ട് കൂടിയിരിക്കയാണ്......”

ആവനാഴിയിലെ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാമൊഴിഞ്ഞെന്നുതോന്നുന്നു.

മുഖാമുഖം അവിടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.

അവള്‍ സാവധാനം തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഇനി വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ കച്ചവടമുറപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടരട്ടെ! സുന്ദരന്‍, സുമുഖന്‍, സാമ്പത്തികമായി നമ്മള്‍ക്കൊപ്പം നില്ക്കാന്‍ പോരുന്നവന്‍, കുടുംബമഹിമയില്‍ ഒട്ടും പിന്നിലല്ലാത്തവന്‍, വിശകലനങ്ങളില്‍ മുങ്ങിനിവരട്ടെ അവരെല്ലാരും.

മഹി പറഞ്ഞതെത്ര ശരി? പ്രണയമല്ല വിവാഹം. അത് സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളുടെ കൂട്ടല്‍ കിഴിക്കലുകളാകുന്നു. ആ കൂട്ടല്‍ കിഴിക്കലുകളില്‍ മഹി വെറും വട്ടുപ്പൂജ്യമത്രേ....................

ഗോവണി കയറിപ്പോകുമ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധശൂന്യം. അവള്‍ മെല്ലെ വാതിലടച്ചുതഴുതിട്ടു. മട്ടുപ്പാവിലെ നേര്‍ത്ത ഇളംകാറ്റ് അവളെത്തഴുകി. പകലവന്‍ അന്തിമാനത്തേക്ക് ചായുവാന്‍ തയ്യാറെടുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി വൈകാതെത്തന്നെ അന്തിമാനം ചുവന്നുതുടുക്കും. പക്ഷികള്‍ ചേക്കേറാനായി സമദൂരത്തില്‍ പറന്നകലും.

എല്ലാം തികച്ചും സാധാരണം.

അസാധാരണമായി ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.

വിനോദ്.കെ.എ.

ഉഭയജീവി





ഓഫീസ് ജോലികള്‍ തിരക്കിട്ടവസാനിപ്പിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സമയസൂചികയില്‍ നാല് മണിയെന്ന് കാണുകയുണ്ടായി. റിക്കു ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ സ്‌ക്കൂളിനുമുന്നില്‍ കാത്തുനില്പ്പ് തുടങ്ങിയെന്നറിയുന്നു. അവന്റെ ടെലിപ്പതിക്ക് സന്ദേശങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക് ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
"വൈ ആര്‍ യൂ സോ ലേറ്റ് ഡാഡീ........?"
അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ റിക്കു വളരെ അക്ഷമനായി കാണപ്പെട്ടു.
"ഇറ്റ് വാസേ ബിസി ഡേ ഇന്‍ ഓഫീസ്, മൈ ഡിയര്‍ . റിയലി ടൂ ബിസി......"
അവന്റെ സന്ദേശങ്ങള്‍ എവിടെയോ പരിഭവത്താല്‍ മുറിഞ്ഞുപോയി.
"ഓക്കെ.....വെയ്റ്റ്, അയാം ജസ്റ്റ് കമിംഗ്......"
നിളയുടെ കരയില്‍ അപൂര്‍വ്വ ഇനത്തില്‍ പെട്ട ഒരു ജീവിയെ കണ്ടെത്തിയതായി സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിലൂടെ സന്ദേശം ലഭിച്ചിരുന്നു. ജീവശാസ്ത്രത്തില്‍ തല്പരരായവരുടെ കൂട്ടായ്മയില്‍ അയാളും അംഗമണല്ലോ! റിക്കുവിന് പ്രധാന പഠനവിഷയം ജീവശാസ്ത്രമായതുകൊണ്ട് അവനുംകൂടെ കണ്ടോട്ടെ എന്ന് കരുതി.
ഭൂമുഖത്തും നിന്നും തുടച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട വംശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണല്ലോ ജീവശാസ്ത്രം. പിന്നെ വംശനാശം വരാതെ പിടിച്ചുനില്ക്കുന്ന അപൂര്‍വ്വം ചില ജീവികളെക്കുറിച്ചും വളരെ ഗഹനമായി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കരയിലും കടലിലും ജീവിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ജീവികള്‍ ഈ ഭൂമുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചതോര്‍മ്മയുണ്ട്. തെളിവുകളൊട്ടേറെയുണ്ട്, ഭീമാകാരന്മാരായ ദിനോസറുകള്‍ മുതല്‍ തണുപ്പത്തു കുരലുപോട്ടുമാറുച്ചത്തില്‍ ചീറുന്ന ചീവീടുകള്‍ വരെ ഈ ഭൂമുഖത്ത് ജീവിച്ചിരുന്നതിന് തെളിവുകളനവധിയുണ്ട്. കോടാനുകോടി വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന ജീവജാലങ്ങളുടെ ഒരു കലവറ തന്നെയായിരുന്നുവത്രേ ഈ ഭൂമി.
ജന്തുവൈവിധ്യത്തിന്റെ ഒരു കലവറ!
മാരിക്കാറുകള്‍ക്കൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന മയിലുകള്‍ , കാട്ടിലെ രാജാവായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന സിംഹം, വസന്താഗമനത്തിനായി പാടുമായിരുന്ന കുയിലുകള്‍ , വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് എഴുന്നള്ളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആജാനബാഹുക്കളായ ആനകള്‍ , പുള്ളിപ്പുലികള്‍ ,വരയാടുകള്‍ , കലമാനുകള്‍, അങ്ങനെയങ്ങനെ.....
പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടാവിന്റെ ഓരോ കരവിരുതുകള്‍ !
കഥകളിലൊക്കെ വര്‍ണ്ണിച്ചിട്ടുള്ള പോലെ അങ്ങനെയൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുമോ?
അവന്‍ വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്‍ നേരമ്പോക്കിനായി കളിമണ്ണുകൊണ്ട് രൂപങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. രൂപങ്ങള്‍ മനസ്സിനിണങ്ങിയാല്‍ അവന്‍ തന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് ജീവന്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നു. അവയില്‍ കാമ-ക്രോധവികാരങ്ങള്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ച് അവന്‍ ദൂരെ നിന്നു നോക്കി രസിക്കുന്നു. പിന്നെ അവന് എപ്പഴെങ്കിലും മടുപ്പ് തോന്നുമ്പോള്‍ അവന്‍ തന്നെ ആ വിഗ്രഹങ്ങള്‍ തച്ചുടക്കുന്നു.
ഇന്നീ ഭൂമഖത്ത് മനുഷ്യനും, പിന്നെ അവന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമാത്രമായി വളര്‍ത്തുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചില പക്ഷിമൃഗാദികളും, ദൃഷ്ടിക്ക് ഗോചരമല്ലാത്ത കുറെ സൂക്ഷ്മാണുക്കളും മാത്രം.
അയാള്‍ ധൃതിപ്പെട്ട് പാര്‍ക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. സൂര്യതാപം ഏറെ ലഭ്യമാകുന്നതിനുവേണ്ടി മുകളിലത്തെ ലെയറിലാണ് വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ബാറ്ററി ചാജ്ജ് ലെവല്‍ സീറോയ്ക്കടുത്തായിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി മൂടിക്കെട്ടിയ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. ഭൂമി മൊത്തം മഞ്ഞ് മൂടിക്കിടന്നു. സൂര്യന്‍ പുറത്തേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നുപോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് താരതമ്യേന നല്ല വെയിലുണ്ട്.
അയാളുടെ ഇംഗിതമറിഞ്ഞ് കാര്‍ തനിയെ സ്റ്റാര്‍ട്ടായി നിന്നു. ബാറ്ററി ലെവല്‍ തൃപ്തികരമായിരുന്നു. യാത്രക്ക് ആവശ്യമായ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അയാള്‍ വാഹനത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പച്ചു.
മെയിന്റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ വാഹനത്തിനകത്തെ താപനില തീരെ കുറവായിത്തോന്നിയതിനാല്‍ , മുപ്പത് ഡിഗ്രിയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ വേണ്ട നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കി.
നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതനുസരിച്ച് അയാളുടെ വാഹനം ഒമ്പതാമത്തെ വേഗതകുറഞ്ഞ ട്രാക്കിലൂടെ മെല്ലെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തോ ഇന്ന് ട്രാഫിക്ക് അല്പം കുറവാണ്. പാതക്കിരുവശവും പ്ലാസ്റ്റിക് പുല്‍ത്തകിടികള്‍ പാകിയിരിക്കുന്നു. ജലദൗര്‍ലഭ്യം നിമിത്തം ഇപ്പോള്‍ നഗരത്തില്‍ മിക്കയിടങ്ങളിലും പ്ലാസ്റ്റിക് പുല്‍ത്തകിടികളാണ് വിരിക്കുന്നത്. നല്ല കാര്യം. ജീവനില്ലാത്ത ജന്തുക്കള്‍ക്ക് ജീവിക്കാനാണിവിടം ഉത്തമം.
പാതയോരത്ത് പഴയകാലത്തെ ഓഫീസ് ഷെല്‍ഫുകള്‍ കണക്കെ ഫ്‌ളാറ്റ് സമുച്ചയങ്ങള്‍. അവ വാഹനത്തിന്റെ വേഗതക്കനുസൃതമായി പിറകോട്ടു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
റിക്കു പുറത്തുതന്നെ കാത്തുനില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലുള്ള ഡിവൈസില്‍ എന്തൊക്കെയോ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് കുത്തിക്കുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ഐടി മേളയില്‍ അവന് വാങ്ങിക്കൊടുത്തതായിരുന്നു. ആകാശത്തിനു കീഴെയുള്ള എല്ലാ അറിവുകളെയും സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു ആ കൊച്ചുഡിവൈസിനുള്ളില്‍. പണ്ടൊക്കെ കടലാസുകൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച നോട്ടുപുസ്തകങ്ങളായിരുന്നുവത്രേ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇത്രയും അറിവ് നോട്ടുബുക്കുകളില്‍ പകര്‍ത്തിവയ്ക്കണമെങ്കില്‍ എത്രമാത്രം അദ്ധ്വാനം വേണ്ടിവരുമെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് ചിരി വന്നു.
വാഹനത്തിന്റെ മഞ്ഞലൈറ്റുകള്‍ താനേ തെളിഞ്ഞപ്പോഴാണ് പുറത്ത് മഞ്ഞുമൂടിത്തുടങ്ങിയത് അയാള്‍ അറിയുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ വര്‍ഷത്തിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും ഭൂമി മഞ്ഞില്‍ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കുമുമ്പ് ഭൂമിയില്‍ നാല് ഋതുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. വസന്തം, ഗ്രീഷ്മം, ശരത്ത്, ശിശിരം. വസന്തം പൂക്കളുടെ ഉത്സവമായിരുന്നുവത്രേ! മഞ്ഞിനും മഴക്കും വേനലിനുമെല്ലാം വെവ്വേറെ കാലങ്ങള്‍! ഇപ്പോള്‍ വര്‍ഷത്തില്‍ അധികഭാഗവും മഞ്ഞില്‍ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. നട്ടുച്ചക്കുപോലും പലപ്പോഴും സൂര്യന്‍ മുഖം കാണിക്കാറില്ല.
കോണ്‍ക്രീറ്റ് കമാനങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം സൂര്യന്‍ തന്റെ മഞ്ഞവെയില്‍ ഇടയ്ക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ ഇംഗിതമനുസരിച്ച് വാഹനത്തിന് വേഗതകൂടിവന്നു. ഇരുട്ടുന്നതിനുമുമ്പേ അവിടെ എത്തേണ്ടതുണ്ട്, വനംവകുപ്പുകാരും മൃഗസംരക്ഷണവകുപ്പുകാരും എത്തുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ. ഭൂമുഖത്ത് ഒരുപാട് വനങ്ങളും മൃഗങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള കാലത്ത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളാണിവ. ഇന്നിപ്പോള്‍ വനങ്ങളും മൃഗങ്ങളുമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഈ രണ്ട് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളും അങ്ങനെ തുടരുന്നുവെന്നു മാത്രം.
പാലം കടന്നപ്പോള്‍ കാറിന്റെ വേഗത തനിയെ കുറഞ്ഞു.
താഴെ, നിള മരിച്ചുകിടന്നിരുന്നു.
നിള പണ്ട് ഒരു നദിയായിരുന്നു. കുപ്പിവളകളിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയെന്ന് കവി വര്‍ണ്ണിച്ചതിവളെയായിരുന്നു. മഴവെള്ളം കുത്തിയോലിച്ചു പോകുമ്പോഴുണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള ശബ്ദമായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ കവി ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരു ഓര്‍മ്മ മാത്രമായി താഴെ ചേതനയറ്റുകിടക്കുന്നു.
പാലത്തിന്റെ അടിവാരത്ത് മനുഷ്യര്‍ വട്ടംകൂടിനില്പ്പുണ്ട്. എല്ലാം ജീവശാസ്ത്രകുതുകികളായിരിക്കും.
പാതയോരത്തെ പാര്‍ക്കിംഗില്‍ വാഹനം നിര്‍ത്തി അയാള്‍ ഇറങ്ങിനടന്നു.
കുത്തനെ ഇറക്കമായതിനാല്‍ റിക്കു വരാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു. ഭൂമുഖത്തെ എല്ലാ അറിവുകളും കാഴ്ചകളും അവന്റെ കയ്യിലെ കുഞ്ഞുഡിവൈസിലുണ്ടെന്നിരിക്കെ എന്തിനീ സാഹസമെന്ന ചിന്ത തികച്ചും സ്വാഭാവികം.
"കമോണ്‍ , ദിസ് ഈസ് കൈ്വറ്റ് ഇന്ററസ്റ്റിംഗ്......."
വനം വകുപ്പുകാരെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ആ ജന്തുവിനെ പിടക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. ഉപദ്രവകാരിയല്ലെങ്കിലും ഒരാശങ്ക എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളില്‍ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
കാല്‍പ്പാദങ്ങള്‍ നിലത്തൂന്നി, കാല്‍മുട്ടുകള്‍ നിലത്ത് പരത്തിയിട്ട്, കൈകള്‍കോണ്ട് മുന്‍വശം താങ്ങി, കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ട് ആ പാവം ജീവി ഇമവെട്ടാതെ ചുറ്റും കൂടിനിന്ന മനുഷ്യരെ നോക്കിനിന്നു. അഞ്ചോ ആറോ ഇഞ്ച് നീളവും, ഒരു നാലിഞ്ച് വീതിയും കാണും. ചൊറിപിടിച്ചപോലെ വൃത്തിഹീനമായിരുന്നു ദേഹമാസകലം. കണ്ണുകള്‍ ആര്‍ദ്രമായിരുന്നു.
ഏതോ അന്യഗ്രഹജീവിയെപ്പോലെ അത് ഇത്തിരി ദയയ്ക്കായി അറിയാത്ത ഭാഷയില്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നപോലെ അയാള്‍ക്കുതോന്നി.
അയാളുടെ ക്യാമറക്കണ്ണുകള്‍ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു, ഒപ്പം റിക്കുവിന്റെയും.
കൈയ്യില്‍ ഗ്ലൗസിട്ട ഒരുദ്യോഗസ്ഥന്‍ വളരെ കരുതലോടെ വന്ന് അതിന്റെ ഇരു കക്ഷങ്ങളിലൂടെയും അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു.
വളരെ നേര്‍ത്തൊരു കരച്ചിലോടെ ആ ജന്തു ഒന്നുപിടഞ്ഞു.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദം അവന്‍ വിധിക്കു കീഴടങ്ങി. അതിനെ ചെറിയൊരു കൂട്ടിലാക്കി ആ വനപാലകര്‍ മുകളില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട വാഹനത്തില്‍ കയറിപ്പോയി.
ജനം പിരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ റിക്കുവിനെക്കൂട്ടി തിരിച്ച് തന്റെ വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു.
തെരുവ് വിളക്കുകള്‍ കണ്‍മിഴിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റിക്കുവിന്റെ അരക്കെട്ടില്‍ സീറ്റ്‌ബെല്‍റ്റ് മുറുകി. അവന്‍   ചിന്തയില്‍ മുഴുകി. പിന്നെ അവന്റെ മനസ്സ് ഡിജിറ്റല്‍ ഡയറിയില്‍ ഇങ്ങനെ കോറിയിടാന്‍ തുടങ്ങി.
5012, നവംമ്പര്‍ 14, ..........
ടുഡെ ഐ ഹാവ് സീന്‍ വണ്‍ മിറാക്കുലസ് ക്രീച്ചര്‍ . ഇറ്റ് കാന്‍ ലിവ് ഇന്‍ വാട്ടര്‍ ആള്‍സോ.... ഇറ്റ് ലുക്ക്‌സ് സോ സ്റ്റ്രെയ്ഞ്ച് ഏന്‍ഡ് അഗ്‌ളി. ഇറ്റ്‌സ് നെയിമീസ് ടോഡ്, സയന്റിഫിക്ക് നെയിമീസ്....................
പിന്‍കുറിപ്പ് : ദ്രാവിഡഭാഷയായ മലയാളം ഇപ്പഴും നെഞ്ചിലേറ്റി സ്വപ്നലോകത്ത് താമസിക്കുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചിലരിപ്പോഴും ഈ ഭൂമുഖത്തുണ്ടെന്നറിയുന്നു. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി അവരുടെ ഭാഷയിലെഴുതിയ ഒരു അനുഭവക്കുറിപ്പാണിത്. ആംഗലേയ ഭാഷ കഴിവതും ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിനോദ്.കെ.എ.