വൈവാഹികം




ഇന്നലെയും പെണ്‍കുട്ടി സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. അതേ സ്വപ്നം തന്നെ! സ്വപ്നത്തിന്റെയുള്ളിലെ സ്വപ്നത്തില്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് മഹിയുടെ മുഖച്ഛായയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ കടല്‍ക്കരയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ചേക്കേറുന്ന പക്ഷികളെ നോക്കി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുകയും ചെയ്തു.

"ചേക്കേറുന്ന പക്ഷികളെ കണ്ടോ? അവ സമദൂരത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. സമാന്തരരേഖകളായി അവ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. നമുക്ക് ആ പക്ഷികളേപ്പോലെയാകാം, കെട്ടുപാടുകളില്ലാതെ ദൂരങ്ങളിലേയ്ക്കുപറക്കാം"

കടല്‍ വിരിച്ചുതന്ന മണല്‍പ്പരപ്പിലൂടെ അവര്‍ ബഹുദൂരം നടന്നു. മൗനത്തിലും സംവദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അവര്‍, വ്യാകരണവും ലിപിയുമില്ലാതെ.......

സ്വപ്നത്തില്‍നിന്നുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകാന്‍ തുടങ്ങി. തന്റെ സ്വപ്നത്തിന് തീരെ നിറമില്ലായിരുന്നുവെന്ന് പെണ്‍കുട്ടി അപ്പോഴാണോര്‍ത്തത്.

ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മഹി തന്നെയായിരുന്നുവോ?

അവള്‍ മഹിയുടെ വാക്കുകള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

നമ്മള്‍ പ്രണയം മറക്കുക.

പ്രണയം! ഏതോ ഉച്ചക്കിറുക്കന്റെ ഭ്രാന്തജല്പനങ്ങള്‍ ... രണ്ടു മനസ്സുകള്‍ ഉന്മാദാവസ്ഥയുടെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തുമ്പോള്‍ പ്രണയമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ പ്രണയമെന്നൊന്നുണ്ടായിരിയ്ക്കുമോ?

മഹീ, എന്നും നമ്മള്‍ സഹയാത്രികര്‍ മാത്രമായിരുന്നു.

പൊള്ളുന്ന വെയിലും പാതയോരത്തെ തണലിന്റെ സാന്ത്വനവും ഒരുമിച്ചനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ സഹയാത്രികര്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ലേ നമ്മള്‍ ?

വെറും സമാന്തരസഞ്ചാരികള്‍ .....

ആരോ ഗോവണി കയറി വരുന്നുണ്ട്. അമ്മയായിരിക്കും.

"എന്താ മോളേ, ഇതുവരെ നീ ഒരുങ്ങിയില്ലേ?...............”

വാതില്‍ക്കല്‍ അമ്മയുടെ സ്‌നേഹമസൃണമായ സ്വരം.


"ടൗണിലെത്തിവിളിച്ചിരുന്നു. അവരിപ്പഴിങ്ങെത്തും...........”

അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരല്പം ക്ഷീണം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത മുടിയിഴകള്‍ നെറ്റിയിലേക്കൂര്‍ന്നു വീണുകിടന്നിരുന്നെങ്കിലും അമ്മ ഇപ്പഴും സുന്ദരിയായിരിയ്ക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരുല്‍ക്കണ്ഠ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നിഴല്‍ പടര്‍ത്തിയിരുന്നു. വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെക്കുന്നതിന്റെ ഉല്‍ക്കണ്ഠ!

അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിനുമുന്നില്‍ പെണ്‍കുട്ടി തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. ഒരല്പനേരം അപരിചിതരെപ്പോലെ അവര്‍ നിര്‍നിമേഷരായി കണ്ണുകളില്‍ കൊരുത്തുനിന്നു.

കണ്ണുകളില്‍ നേര്‍ത്ത നനവുപടരുന്നത് അവളറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഗോവണിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സ് കനം തൂങ്ങിനിന്നു. ബാല്യവും കൗമാരവും മഴനൂലുകള്‍പോലെ പെയ്തിറങ്ങി. ഇനിയെല്ലാം കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകളുടെ വര്‍ണ്ണാഭമായ ശേഖരങ്ങള്‍ മാത്രം.
സ്വീകരണമുറിയില്‍ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെല്ലാം സ്ഥാനം പിടച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്‍ പതിവിലധികം സന്തുഷ്ടനായി കാണപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും ഭൗതികസംഭാഷണങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കയാണ്. രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെ സ്ഥാവരജംഗമവസ്തുക്കളുടെ കണക്കെടുപ്പ് നടക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ.
ജാള്യതയോടെ പെണ്‍കുട്ടി അകത്തളത്തിലേക്കിറങ്ങി വന്നു.

പിന്നെയെപ്പഴോ അവള്‍ സ്വീകരണമുറിയിലെ കാഴ്ച്ചവസ്തുക്കളിലൊന്നായിമാറി.

മനോഹരമായ ആ കാഴ്ചവസ്തുവിനോട് സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു.

"പേരെന്താണ് കുട്ടിയുടെ?”

അത് തികച്ചും അപ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യമായിതോന്നി ആ കാഴ്ച്ചവസ്തുവിന്. പേര് ഒരിക്കലും ഈ കച്ചവടത്തിന് തടസ്സമാകില്ലല്ലോ! കാഴ്ചവസ്തുവിന്റെയുള്ളില്‍ ചിരിയൂറി.

പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ പേര് പറഞ്ഞു.

"സാഹിത്യമായിരുന്നു പ്രധാനവിഷയം അല്ലേ. ഏത് വര്‍ഷമായിരുന്നു ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തത്...?”
വര്‍ഷം അവള്‍ക്ക് ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു.

"കുട്ടിയ്ക്ക്എന്നെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയണ്ടേ? ഡിഗ്രി ശ്രീകൃഷ്ണയിലായിരുന്നു. ദുബായില്‍ ചെറിയൊരു ബസിനസ്സൊക്കെയായിട്ട് കൂടിയിരിക്കയാണ്......”

ആവനാഴിയിലെ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാമൊഴിഞ്ഞെന്നുതോന്നുന്നു.

മുഖാമുഖം അവിടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.

അവള്‍ സാവധാനം തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഇനി വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ കച്ചവടമുറപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടരട്ടെ! സുന്ദരന്‍, സുമുഖന്‍, സാമ്പത്തികമായി നമ്മള്‍ക്കൊപ്പം നില്ക്കാന്‍ പോരുന്നവന്‍, കുടുംബമഹിമയില്‍ ഒട്ടും പിന്നിലല്ലാത്തവന്‍, വിശകലനങ്ങളില്‍ മുങ്ങിനിവരട്ടെ അവരെല്ലാരും.

മഹി പറഞ്ഞതെത്ര ശരി? പ്രണയമല്ല വിവാഹം. അത് സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളുടെ കൂട്ടല്‍ കിഴിക്കലുകളാകുന്നു. ആ കൂട്ടല്‍ കിഴിക്കലുകളില്‍ മഹി വെറും വട്ടുപ്പൂജ്യമത്രേ....................

ഗോവണി കയറിപ്പോകുമ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധശൂന്യം. അവള്‍ മെല്ലെ വാതിലടച്ചുതഴുതിട്ടു. മട്ടുപ്പാവിലെ നേര്‍ത്ത ഇളംകാറ്റ് അവളെത്തഴുകി. പകലവന്‍ അന്തിമാനത്തേക്ക് ചായുവാന്‍ തയ്യാറെടുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി വൈകാതെത്തന്നെ അന്തിമാനം ചുവന്നുതുടുക്കും. പക്ഷികള്‍ ചേക്കേറാനായി സമദൂരത്തില്‍ പറന്നകലും.

എല്ലാം തികച്ചും സാധാരണം.

അസാധാരണമായി ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.

വിനോദ്.കെ.എ.

ഉഭയജീവി





ഓഫീസ് ജോലികള്‍ തിരക്കിട്ടവസാനിപ്പിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സമയസൂചികയില്‍ നാല് മണിയെന്ന് കാണുകയുണ്ടായി. റിക്കു ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ സ്‌ക്കൂളിനുമുന്നില്‍ കാത്തുനില്പ്പ് തുടങ്ങിയെന്നറിയുന്നു. അവന്റെ ടെലിപ്പതിക്ക് സന്ദേശങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക് ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
"വൈ ആര്‍ യൂ സോ ലേറ്റ് ഡാഡീ........?"
അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ റിക്കു വളരെ അക്ഷമനായി കാണപ്പെട്ടു.
"ഇറ്റ് വാസേ ബിസി ഡേ ഇന്‍ ഓഫീസ്, മൈ ഡിയര്‍ . റിയലി ടൂ ബിസി......"
അവന്റെ സന്ദേശങ്ങള്‍ എവിടെയോ പരിഭവത്താല്‍ മുറിഞ്ഞുപോയി.
"ഓക്കെ.....വെയ്റ്റ്, അയാം ജസ്റ്റ് കമിംഗ്......"
നിളയുടെ കരയില്‍ അപൂര്‍വ്വ ഇനത്തില്‍ പെട്ട ഒരു ജീവിയെ കണ്ടെത്തിയതായി സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിലൂടെ സന്ദേശം ലഭിച്ചിരുന്നു. ജീവശാസ്ത്രത്തില്‍ തല്പരരായവരുടെ കൂട്ടായ്മയില്‍ അയാളും അംഗമണല്ലോ! റിക്കുവിന് പ്രധാന പഠനവിഷയം ജീവശാസ്ത്രമായതുകൊണ്ട് അവനുംകൂടെ കണ്ടോട്ടെ എന്ന് കരുതി.
ഭൂമുഖത്തും നിന്നും തുടച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട വംശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണല്ലോ ജീവശാസ്ത്രം. പിന്നെ വംശനാശം വരാതെ പിടിച്ചുനില്ക്കുന്ന അപൂര്‍വ്വം ചില ജീവികളെക്കുറിച്ചും വളരെ ഗഹനമായി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കരയിലും കടലിലും ജീവിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ജീവികള്‍ ഈ ഭൂമുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചതോര്‍മ്മയുണ്ട്. തെളിവുകളൊട്ടേറെയുണ്ട്, ഭീമാകാരന്മാരായ ദിനോസറുകള്‍ മുതല്‍ തണുപ്പത്തു കുരലുപോട്ടുമാറുച്ചത്തില്‍ ചീറുന്ന ചീവീടുകള്‍ വരെ ഈ ഭൂമുഖത്ത് ജീവിച്ചിരുന്നതിന് തെളിവുകളനവധിയുണ്ട്. കോടാനുകോടി വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന ജീവജാലങ്ങളുടെ ഒരു കലവറ തന്നെയായിരുന്നുവത്രേ ഈ ഭൂമി.
ജന്തുവൈവിധ്യത്തിന്റെ ഒരു കലവറ!
മാരിക്കാറുകള്‍ക്കൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തിരുന്ന മയിലുകള്‍ , കാട്ടിലെ രാജാവായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന സിംഹം, വസന്താഗമനത്തിനായി പാടുമായിരുന്ന കുയിലുകള്‍ , വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് എഴുന്നള്ളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആജാനബാഹുക്കളായ ആനകള്‍ , പുള്ളിപ്പുലികള്‍ ,വരയാടുകള്‍ , കലമാനുകള്‍, അങ്ങനെയങ്ങനെ.....
പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടാവിന്റെ ഓരോ കരവിരുതുകള്‍ !
കഥകളിലൊക്കെ വര്‍ണ്ണിച്ചിട്ടുള്ള പോലെ അങ്ങനെയൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുമോ?
അവന്‍ വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്‍ നേരമ്പോക്കിനായി കളിമണ്ണുകൊണ്ട് രൂപങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. രൂപങ്ങള്‍ മനസ്സിനിണങ്ങിയാല്‍ അവന്‍ തന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് ജീവന്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നു. അവയില്‍ കാമ-ക്രോധവികാരങ്ങള്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ച് അവന്‍ ദൂരെ നിന്നു നോക്കി രസിക്കുന്നു. പിന്നെ അവന് എപ്പഴെങ്കിലും മടുപ്പ് തോന്നുമ്പോള്‍ അവന്‍ തന്നെ ആ വിഗ്രഹങ്ങള്‍ തച്ചുടക്കുന്നു.
ഇന്നീ ഭൂമഖത്ത് മനുഷ്യനും, പിന്നെ അവന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമാത്രമായി വളര്‍ത്തുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചില പക്ഷിമൃഗാദികളും, ദൃഷ്ടിക്ക് ഗോചരമല്ലാത്ത കുറെ സൂക്ഷ്മാണുക്കളും മാത്രം.
അയാള്‍ ധൃതിപ്പെട്ട് പാര്‍ക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. സൂര്യതാപം ഏറെ ലഭ്യമാകുന്നതിനുവേണ്ടി മുകളിലത്തെ ലെയറിലാണ് വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ബാറ്ററി ചാജ്ജ് ലെവല്‍ സീറോയ്ക്കടുത്തായിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി മൂടിക്കെട്ടിയ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. ഭൂമി മൊത്തം മഞ്ഞ് മൂടിക്കിടന്നു. സൂര്യന്‍ പുറത്തേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നുപോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് താരതമ്യേന നല്ല വെയിലുണ്ട്.
അയാളുടെ ഇംഗിതമറിഞ്ഞ് കാര്‍ തനിയെ സ്റ്റാര്‍ട്ടായി നിന്നു. ബാറ്ററി ലെവല്‍ തൃപ്തികരമായിരുന്നു. യാത്രക്ക് ആവശ്യമായ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അയാള്‍ വാഹനത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പച്ചു.
മെയിന്റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ വാഹനത്തിനകത്തെ താപനില തീരെ കുറവായിത്തോന്നിയതിനാല്‍ , മുപ്പത് ഡിഗ്രിയിലേക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ വേണ്ട നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കി.
നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതനുസരിച്ച് അയാളുടെ വാഹനം ഒമ്പതാമത്തെ വേഗതകുറഞ്ഞ ട്രാക്കിലൂടെ മെല്ലെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തോ ഇന്ന് ട്രാഫിക്ക് അല്പം കുറവാണ്. പാതക്കിരുവശവും പ്ലാസ്റ്റിക് പുല്‍ത്തകിടികള്‍ പാകിയിരിക്കുന്നു. ജലദൗര്‍ലഭ്യം നിമിത്തം ഇപ്പോള്‍ നഗരത്തില്‍ മിക്കയിടങ്ങളിലും പ്ലാസ്റ്റിക് പുല്‍ത്തകിടികളാണ് വിരിക്കുന്നത്. നല്ല കാര്യം. ജീവനില്ലാത്ത ജന്തുക്കള്‍ക്ക് ജീവിക്കാനാണിവിടം ഉത്തമം.
പാതയോരത്ത് പഴയകാലത്തെ ഓഫീസ് ഷെല്‍ഫുകള്‍ കണക്കെ ഫ്‌ളാറ്റ് സമുച്ചയങ്ങള്‍. അവ വാഹനത്തിന്റെ വേഗതക്കനുസൃതമായി പിറകോട്ടു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
റിക്കു പുറത്തുതന്നെ കാത്തുനില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലുള്ള ഡിവൈസില്‍ എന്തൊക്കെയോ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് കുത്തിക്കുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ഐടി മേളയില്‍ അവന് വാങ്ങിക്കൊടുത്തതായിരുന്നു. ആകാശത്തിനു കീഴെയുള്ള എല്ലാ അറിവുകളെയും സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു ആ കൊച്ചുഡിവൈസിനുള്ളില്‍. പണ്ടൊക്കെ കടലാസുകൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച നോട്ടുപുസ്തകങ്ങളായിരുന്നുവത്രേ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇത്രയും അറിവ് നോട്ടുബുക്കുകളില്‍ പകര്‍ത്തിവയ്ക്കണമെങ്കില്‍ എത്രമാത്രം അദ്ധ്വാനം വേണ്ടിവരുമെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് ചിരി വന്നു.
വാഹനത്തിന്റെ മഞ്ഞലൈറ്റുകള്‍ താനേ തെളിഞ്ഞപ്പോഴാണ് പുറത്ത് മഞ്ഞുമൂടിത്തുടങ്ങിയത് അയാള്‍ അറിയുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ വര്‍ഷത്തിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും ഭൂമി മഞ്ഞില്‍ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കുമുമ്പ് ഭൂമിയില്‍ നാല് ഋതുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. വസന്തം, ഗ്രീഷ്മം, ശരത്ത്, ശിശിരം. വസന്തം പൂക്കളുടെ ഉത്സവമായിരുന്നുവത്രേ! മഞ്ഞിനും മഴക്കും വേനലിനുമെല്ലാം വെവ്വേറെ കാലങ്ങള്‍! ഇപ്പോള്‍ വര്‍ഷത്തില്‍ അധികഭാഗവും മഞ്ഞില്‍ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. നട്ടുച്ചക്കുപോലും പലപ്പോഴും സൂര്യന്‍ മുഖം കാണിക്കാറില്ല.
കോണ്‍ക്രീറ്റ് കമാനങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം സൂര്യന്‍ തന്റെ മഞ്ഞവെയില്‍ ഇടയ്ക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ ഇംഗിതമനുസരിച്ച് വാഹനത്തിന് വേഗതകൂടിവന്നു. ഇരുട്ടുന്നതിനുമുമ്പേ അവിടെ എത്തേണ്ടതുണ്ട്, വനംവകുപ്പുകാരും മൃഗസംരക്ഷണവകുപ്പുകാരും എത്തുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ. ഭൂമുഖത്ത് ഒരുപാട് വനങ്ങളും മൃഗങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള കാലത്ത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളാണിവ. ഇന്നിപ്പോള്‍ വനങ്ങളും മൃഗങ്ങളുമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഈ രണ്ട് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളും അങ്ങനെ തുടരുന്നുവെന്നു മാത്രം.
പാലം കടന്നപ്പോള്‍ കാറിന്റെ വേഗത തനിയെ കുറഞ്ഞു.
താഴെ, നിള മരിച്ചുകിടന്നിരുന്നു.
നിള പണ്ട് ഒരു നദിയായിരുന്നു. കുപ്പിവളകളിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയെന്ന് കവി വര്‍ണ്ണിച്ചതിവളെയായിരുന്നു. മഴവെള്ളം കുത്തിയോലിച്ചു പോകുമ്പോഴുണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള ശബ്ദമായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ കവി ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരു ഓര്‍മ്മ മാത്രമായി താഴെ ചേതനയറ്റുകിടക്കുന്നു.
പാലത്തിന്റെ അടിവാരത്ത് മനുഷ്യര്‍ വട്ടംകൂടിനില്പ്പുണ്ട്. എല്ലാം ജീവശാസ്ത്രകുതുകികളായിരിക്കും.
പാതയോരത്തെ പാര്‍ക്കിംഗില്‍ വാഹനം നിര്‍ത്തി അയാള്‍ ഇറങ്ങിനടന്നു.
കുത്തനെ ഇറക്കമായതിനാല്‍ റിക്കു വരാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു. ഭൂമുഖത്തെ എല്ലാ അറിവുകളും കാഴ്ചകളും അവന്റെ കയ്യിലെ കുഞ്ഞുഡിവൈസിലുണ്ടെന്നിരിക്കെ എന്തിനീ സാഹസമെന്ന ചിന്ത തികച്ചും സ്വാഭാവികം.
"കമോണ്‍ , ദിസ് ഈസ് കൈ്വറ്റ് ഇന്ററസ്റ്റിംഗ്......."
വനം വകുപ്പുകാരെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ആ ജന്തുവിനെ പിടക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. ഉപദ്രവകാരിയല്ലെങ്കിലും ഒരാശങ്ക എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളില്‍ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
കാല്‍പ്പാദങ്ങള്‍ നിലത്തൂന്നി, കാല്‍മുട്ടുകള്‍ നിലത്ത് പരത്തിയിട്ട്, കൈകള്‍കോണ്ട് മുന്‍വശം താങ്ങി, കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ട് ആ പാവം ജീവി ഇമവെട്ടാതെ ചുറ്റും കൂടിനിന്ന മനുഷ്യരെ നോക്കിനിന്നു. അഞ്ചോ ആറോ ഇഞ്ച് നീളവും, ഒരു നാലിഞ്ച് വീതിയും കാണും. ചൊറിപിടിച്ചപോലെ വൃത്തിഹീനമായിരുന്നു ദേഹമാസകലം. കണ്ണുകള്‍ ആര്‍ദ്രമായിരുന്നു.
ഏതോ അന്യഗ്രഹജീവിയെപ്പോലെ അത് ഇത്തിരി ദയയ്ക്കായി അറിയാത്ത ഭാഷയില്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നപോലെ അയാള്‍ക്കുതോന്നി.
അയാളുടെ ക്യാമറക്കണ്ണുകള്‍ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു, ഒപ്പം റിക്കുവിന്റെയും.
കൈയ്യില്‍ ഗ്ലൗസിട്ട ഒരുദ്യോഗസ്ഥന്‍ വളരെ കരുതലോടെ വന്ന് അതിന്റെ ഇരു കക്ഷങ്ങളിലൂടെയും അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു.
വളരെ നേര്‍ത്തൊരു കരച്ചിലോടെ ആ ജന്തു ഒന്നുപിടഞ്ഞു.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദം അവന്‍ വിധിക്കു കീഴടങ്ങി. അതിനെ ചെറിയൊരു കൂട്ടിലാക്കി ആ വനപാലകര്‍ മുകളില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട വാഹനത്തില്‍ കയറിപ്പോയി.
ജനം പിരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ റിക്കുവിനെക്കൂട്ടി തിരിച്ച് തന്റെ വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു.
തെരുവ് വിളക്കുകള്‍ കണ്‍മിഴിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റിക്കുവിന്റെ അരക്കെട്ടില്‍ സീറ്റ്‌ബെല്‍റ്റ് മുറുകി. അവന്‍   ചിന്തയില്‍ മുഴുകി. പിന്നെ അവന്റെ മനസ്സ് ഡിജിറ്റല്‍ ഡയറിയില്‍ ഇങ്ങനെ കോറിയിടാന്‍ തുടങ്ങി.
5012, നവംമ്പര്‍ 14, ..........
ടുഡെ ഐ ഹാവ് സീന്‍ വണ്‍ മിറാക്കുലസ് ക്രീച്ചര്‍ . ഇറ്റ് കാന്‍ ലിവ് ഇന്‍ വാട്ടര്‍ ആള്‍സോ.... ഇറ്റ് ലുക്ക്‌സ് സോ സ്റ്റ്രെയ്ഞ്ച് ഏന്‍ഡ് അഗ്‌ളി. ഇറ്റ്‌സ് നെയിമീസ് ടോഡ്, സയന്റിഫിക്ക് നെയിമീസ്....................
പിന്‍കുറിപ്പ് : ദ്രാവിഡഭാഷയായ മലയാളം ഇപ്പഴും നെഞ്ചിലേറ്റി സ്വപ്നലോകത്ത് താമസിക്കുന്ന വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചിലരിപ്പോഴും ഈ ഭൂമുഖത്തുണ്ടെന്നറിയുന്നു. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി അവരുടെ ഭാഷയിലെഴുതിയ ഒരു അനുഭവക്കുറിപ്പാണിത്. ആംഗലേയ ഭാഷ കഴിവതും ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിനോദ്.കെ.എ.






ചേര




നട്ടുച്ചയായിരുന്നു. കത്തുന്ന കനല്‍ക്കണ്ണുകളോടെ സൂര്യന്‍ ഭൂമിയെ നോക്കിനിന്നു. താഴെ, ഇരുണ്ട പാതയിലൂടെ മനുഷ്യരെ വഹിച്ചുകൊണ്ട് വാഹനങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പാതയ്ക്കപ്പുറം പൊന്തയില്‍നിന്നും നിഴലനക്കങ്ങള്‍ കാണുന്നുണ്ട്. അവന്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. എന്നും വരാറുണ്ടവന്‍. പിറകില്‍ രാജകലയുള്ള സുന്ദരന്‍. അവനാരായാലും ഒരു അഭിജാതകുടുംബത്തിലെ അംഗമെന്നുറപ്പ്.
നേരമേറെയായി കാത്തുനില്ക്കുന്നു ഈ പാതയൊന്നു മുറിച്ചു കടക്കാന്‍. പണ്ട് ഇതൊരൊറ്റയടിപ്പാതയായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കാലടികള്‍ കഷ്ടിച്ചു കടന്നുപോകുന്ന ഒരു നേര്‍രേഖ. ബാക്കിയെല്ലാം പുല്ല് പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും വല്ല മനുഷ്യരും ഇതുവഴി പോയെങ്കിലായി. പാതയ്ക്കിരുവശങ്ങളിലും കുറ്റിക്കാടുകളില്‍ നട്ടുച്ചയ്ക്കുപോലും ചീവീടുകളുടെ കരച്ചില്‍ കേള്‍ക്കുമായിരുന്നു.
കാണെക്കാണെ ഈ ഒറ്റയടിപ്പാതയും വളര്‍ന്നു. മനുഷ്യര്‍ അവിടെ കല്ലുപതിച്ച് മുകളില്‍ കറുത്തുകൊഴുത്തൊരു ദ്രാവകം ഉരുക്കിയൊഴിച്ചത് ഇപ്പഴുമോര്‍ക്കുന്നു. വെയില്‍ ചൂടുപിടിക്കുമ്പോള്‍ ആ കറുത്ത പ്രതലം നന്നായി ചുട്ടുപഴുത്തിരിക്കും. അപ്പുറത്തേക്കൊന്നു കടക്കുമ്പോഴേക്കും വയറൊക്കെ പൊള്ളി ഒരുവിധമായിരിക്കും.
കുന്നും കുളങ്ങളുമുള്ള നാടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ. ഞങ്ങളുടെയെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയാന്‍ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല. മനുഷ്യന്‍ എല്ലാം കയ്യടക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണല്ലോ. ഈ ഭൂമി മുഴുവന്‍ പങ്കുവച്ചിട്ടും അവന് കൊതിതീരുന്നില്ല.
പൊന്തയുടെ അപ്പുറത്ത് മനുഷ്യരുടെ നൃത്തവിദ്യാലയമാണ്. സദാ ചിലങ്കയൊച്ച കേള്‍ക്കാം.
പൊന്തയില്‍നിന്നും ഇപ്പഴും അനക്കം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അവന്‍ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. ചിലങ്കയുടെ അലയൊലികള്‍ അവനെ ആശങ്കാകുലനാക്കുന്നുണ്ട്. മട്ടും ഭാവവും കണ്ടിട്ട് എന്തൊക്കെയോ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയപോലുണ്ട്. കണ്ണുകളില്‍ സ്വപ്നത്തിന്റെ തിളക്കവും കാമത്തിന്റെ തീനാളങ്ങളും കാണാനാവുന്നുണ്ട്.
വിശന്നിട്ടു വയ്യ. വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് ദിവസമെത്രയായി! ഈ പാതയൊന്ന് മുറിച്ച് കടന്നിരുന്നെങ്കില്‍! അപ്പുറത്തെ പൊന്തയില്‍നിന്നും വല്ല പുല്‍ച്ചാടികളെയെങ്കിലും പിടിച്ചു തിന്നാമായിരുന്നു. പിന്നെ ആ സുന്ദരനെയൊന്നു കാണുകയുമാവാം. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കാമത്തിന്റെ കനലിത്തിരി വാരിയെടുക്കയും ചെയ്യാം.
ഇപ്പോള്‍ ആളനക്കമൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല. മെല്ലെ പാതയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ശീമക്കൊന്നയിലൂടെ അരിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങി. അപ്പുറത്ത് പൊന്തയില്‍നിന്നും അവന്‍ ഉല്‍ക്കണ്ഠയോടെ നോക്കി. കറുത്ത പ്രതലത്തില്‍ വയറുരഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെടുന്നനെ ഭൂമി കുലുങ്ങുന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. ശരീരമാസകലം കിടുങ്ങി വിറച്ചു. പിറകോട്ട് കുത്തിത്തിരിഞ്ഞ് ചാടി.
ഹോ! തലനാരിഴക്കു രക്ഷപ്പെട്ടു.....
സീല്‍ക്കാരശബ്ദത്തോടെ ചക്രങ്ങള്‍ നിന്നു, നിരങ്ങിപ്പോയി......
ശരീരമാസകലം വിങ്ങിവിറക്കുന്നപോലെ.....
അപ്പുറത്ത് ഭയവിഹ്വലനായി അവന്‍ നോക്കി നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്‍കുറിപ്പ് : ചേരയും മൂര്‍ഖന്‍പാമ്പും ഇണചേരാറുണ്ട്. ഒരു നാട്ടറിവ്, എത്രമാത്രം വാസ്തവമുണ്ടെന്നറിയില്ല.

വായനശാല


ആങ്ങളയും പെങ്ങളും കൂടെ വായനശാലയിലേക്കിറങ്ങിയതാണ്. അമ്മ അകത്ത് പണിത്തിരക്കിലാണ്, അച്ഛന്‍ പുറത്തേക്ക് നടക്കാനിറങ്ങിയതുമാണ്. സാധാരണ അച്ഛന്റെ കൂടെയാണ് വായനശാലയില്‍ പോകാറ്.
ഇന്ന് സ്‌ക്കുളില്‍ പ്രശസ്തയായ ഒരു സാഹിത്യകാരി വന്നിരുന്നു. വായനയുടെ മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവര്‍ വളരെ സരസമായി കുട്ടികള്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരുന്നു. വായിക്കണം, വായിച്ചാലേ വളരൂ.... പക്ഷേ, വായന മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
അച്ഛന്‍ കുറച്ച് വായനാശീലമൊക്കെയുള്ള ആളായതുകൊണ്ട് കുട്ടികള്‍ക്ക് അടുത്തുള്ള വായനശാലയില്‍ അംഗത്വം എടുത്തിട്ടുണ്ട്. വായനയുടെ വിശാലമായ ലോകത്തേക്ക് അവര്‍ ചിറകുവിടര്‍ത്തുമെന്ന് അച്ഛന്‍ ആശിച്ചുപോയിരുന്നു.
വായനശാല വളരെ ദൂരെയൊന്നുമല്ല. കഷ്ടി ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കയേ വേണ്ടൂ. വൈകുന്നേരത്തെ ഇളംകാറ്റേറ്റ് നടക്കാനൊരു സുഖം തന്നെയാണ്. അച്ഛന്‍ കുട്ടികളോടു പറയാറുണ്ട്, കുട്ടിക്കാലത്ത് ബഷീറിന്റെയും, കോവിലന്റെയും, ഉറൂബിന്റെയുംമൊക്കെ പുസ്തകങ്ങള്‍ മടിയിലൊളിപ്പിച്ച് വായിച്ചത്, സ്‌ക്കൂള്‍ യുവജനോത്സവത്തില്‍ കഥാരചനയില്‍ ഒന്നാം സമ്മാനം നേടിയത്, ബാലരമയില്‍ ചെറുകഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്, അങ്ങനെയങ്ങനെ.... അച്ഛന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു എഴുത്തുകാരനാകാതിരുന്നത് എന്ന് കുട്ടികള്‍ കൗതുകപ്പടാറുണ്ട്.
വഴിയോരത്തെ വൃക്ഷത്തണലില്‍ കുട്ടികള്‍ വട്ടംകൂടി നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോണ്‍സണ്‍മാഷിന്റെ ട്യൂഷന്‍ സെന്ററില്‍ ട്യൂഷന് പോകുന്ന കുട്ടികളാണ്. ഇത് പഠിക്കാനുള്ള പ്രായമാണ്. ഈ പ്രായത്തില്‍ എന്ത് ചപ്പും ചവറും അവരുടെ തലയില്‍ കയറും. ആകാശത്തിനുകീഴെ എല്ലാ അറിവുകളും അവര്‍ക്ക് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കാം
അറിവു നേടാനുള്ള ഈ നെട്ടോട്ടത്തില്‍ വഴിയോരത്തെ ഈ തണല്‍മരം അവരുടെ ഇടത്താവളം. പാവം കുട്ടികള്‍ ! അവര്‍ക്ക് കളിക്കാന്‍ അവകാശമില്ല. കുസൃതികാണിക്കാന്‍ നേരമില്ല. പൂവിനോടും പൂമ്പാറ്റയോടും കളി പറയാന്‍ നേരമില്ല. ഒന്നിനുമില്ല ഈ ലോകത്ത് നേരം. നിറുത്താതെ നമ്മള്‍ ഓടുന്നു. എവിടേക്കെന്നറിയില്ല, നമ്മള്‍ ഓടുന്നുവെന്നുമാത്രം.
പുഴ കടന്നു പോകണം. പണ്ടൊക്കെ ഇവിടെ കടത്തുവഞ്ചി ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇക്കരെ നിന്നും കടത്തുകാരനെ വിളിക്കും.
പൂഹേയ്...........
ഇന്ന് പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ പാലമുണ്ട്. പുഴ എന്നു പറയാമെന്നുമാത്രം. പണ്ടൊക്കെ മഴക്കാലമാകുമ്പോള്‍ ഈ പുഴ കൂലംകുത്തിയൊഴുകാറുണ്ടത്രേ..... ഒരായിരം കുപ്പിവളകളിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചുലയാറുണ്ടത്രേ..... അച്ഛന്‍ ഭാഗ്യവാനാണെന്ന് കുട്ടികളറിയുന്നുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇതെല്ലാം കേട്ടുകേള്‍വി മാത്രം.
വായനശാല പഴയൊരു കെട്ടിടത്തിലാണ്. രണ്ട് മുറികള്‍ . ഒരു മുറി നിറയെ പുസ്തകങ്ങള്‍..... കടന്നുചെല്ലുന്ന മുറിയില്‍ ഒരു മൂലയില്‍ ടീവി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വായനക്കാരെ കാത്ത് ചേതനയറ്റുകിടക്കുന്ന കുറെ പത്രങ്ങളും മാഗസിനുകളും വാരിവിതറിയ ഒരു മേശയുണ്ട് മധ്യത്തില്‍. മേശയ്ക്കുചുറ്റും കുറച്ചു വായനക്കാര്‍ ടീവിയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്‌സില്‍ ചകിതരായിരിക്കുന്നു.
കുട്ടികള്‍ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കടന്നു. മാറാല മൂടിക്കിടക്കുന്ന മുറിനിറയെ അലമാരകളായിരുന്നു. അലമാരകള്‍ നിറയെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ, ചട്ടയില്ലാത്ത പൂസ്തകങ്ങള്‍ , ബഷീറും ഉറൂബും കോവിലനുമെല്ലാം അവിടെ നഗ്നരായിരിക്കുന്നു
കുട്ടികള്‍ക്ക് ഏതോ അപരിചിതലോകത്ത് എത്തിപ്പെട്ട പ്രതീതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, അച്ഛന്‍ കൂടെയില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം.
അകത്ത്, പഴയൊരു മരക്കസേരയിലിരുന്ന് ലൈബ്രേറിയന്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത അതിഥികളെന്നപോലെ അയാള്‍ കുട്ടികളെ നോക്കി. എന്തോ ഒരവിശ്വാസത്തിന്റെ രേഖാചിത്രങ്ങള്‍ അയാളുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമായുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കുട്ടികള്‍ ഉറൂബിനെയും, ബഷീറിനേയും, തകഴിയെയും, മലയാറ്റൂരിനെയും, ബെന്യാമിനെയും തിരഞ്ഞുതളര്‍ന്നു. ലൈബ്രേറിയന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന് തെല്ലൊരു കൗതുകത്തോടെ ഇത് സ്വപ്നമല്ലെന്നുറപ്പക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു
ഇനി ഒരുപക്ഷ, വായന മരിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കുമോ?
അയാള്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു.
കുട്ടികള്‍ പുസ്തകവുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോഴും സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്‌സ് എവിടെയും എത്തിയിരുന്നുല്ല. അനാഥപ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ മേശപ്പുറത്ത് പുസ്തകങ്ങള്‍ വായന പുനര്‍ജ്ജനിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശയില്‍ ചിതറിക്കിടന്നു.
അപ്പോഴും ആ പാവം ലൈബ്രേറിയന്‍ പ്രത്യാശയോടെ സ്വയം ചോദിക്കയായിരുന്നു.
ഇനിയും വായന മരിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കുമോ?

വിനോദ്.കെ.എ.