ദൈവത്തിന്റെ അരുമ



മന്വന്തരങ്ങളിലെപ്പഴോ എവിടെയോ ഒരു ദൈവമുണ്ടായിരുന്നു. സൃഷ്ടിയായിരുന്നു അവന്റെ കര്‍മ്മം, സൃഷ്ടി മാത്രം!
കര്‍മ്മനിരതനായ ദൈവം വെറുതെയിരിയ്ക്കുക പതിവില്ല. മാറിവരുന്ന മഹായുഗങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള സൃഷ്ടിയില്‍ യുഗങ്ങളോളം മുഴുകിയിരിയ്ക്കുമായിരുന്നു അവന്‍. വിശ്രമിയ്ക്കണമെന്നു് തോന്നുമ്പോള്‍ വല്ലപ്പോഴും നിദ്രയിലാണ്ടുപോകാറുമുണ്ട്. യുഗങ്ങളില്‍ നിന്നും യുഗങ്ങളിലേയ്ക്ക് നിദ്ര നീണ്ടുപോകുന്നതും പതിവായിരുന്നു.
തന്റെ അരുമയായ അവളെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം ദൈവം വളരെ ക്ഷീണിതനായി കാണപ്പെട്ടു. യുഗങ്ങളോളം അശ്രാന്ത പരിശ്രമത്തിലായിരുന്നു ദൈവം. അവള്‍ തന്റെ സൃഷ്ടികളില്‍ ഏറ്റവും മികച്ചതായിരിയ്ക്കണമെന്ന നിര്‍ബ്ബന്ധമായിരുന്നു. ഏറ്റവും സുന്ദരിയാക്കി അവളെ സൃഷ്ടിയ്ക്കയും ചെയ്തു.
അരുമയുടെ നിര്‍മ്മലമായ മുഖം കണ്ടിട്ട് ദൈവത്തിന് തന്റെ കരവിരുതില്‍ വല്ലാത്ത അഭിമാനം തോന്നി. അവള്‍ക്ക് നവദ്വാരങ്ങള്‍ വരച്ചിട്ടുകൊടുത്തിട്ട്, ഹൃദയത്തില്‍ പ്രാണന്റെ സ്പന്ദനങ്ങളിറ്റിച്ചുകൊടുത്തിട്ട്, ദൈവം തന്റെ മട്ടുപ്പാവിലിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
താഴെ, ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്യാനത്തില്‍, ദേവതാരുവൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കുചുവട്ടില്‍ ഉലാത്തുകയായിരുന്നു അവള്‍. അവളുടെ മുഖം കണ്ടിട്ട് ചന്ദ്രബിംബം പോലെയും, കണ്ണുകളാകട്ടെ കൂമ്പിനില്ക്കുന്ന താമരപ്പൂക്കള്‍ പോലെയും തോന്നിച്ചു. മേനി പൂപോലെ മൃദുലവും തരളവുമായിരുന്നു. അവളുടെ മാറിടവും നിതംബവും കണ്ടിട്ട് ദൈവത്തിനുപോലും മനസ്സിലിത്തിരി ചാഞ്ചാട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അവളെക്കണ്ടപ്പോള്‍ പ്രപഞ്ചം തന്നെ ചഞ്ചലചിത്തനായി നിന്നുപോയിരുന്നുവോ എന്നും സംശയിയ്ക്കേണ്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു.
ദൈവം അവള്‍ക്ക് ചാപല്യങ്ങള്‍ നിറയെ വാരിക്കോരിക്കൊടുത്തിട്ട്, കൂട്ടിനായി അവനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
അപ്പഴേയ്ക്കും യുഗങ്ങള്‍ കടന്നു പോയിരുന്നു.
അങ്ങനെ, ദൈവം തന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് പാപ-പുണ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ധര്‍മ്മാ-ധര്‍മ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചൊല്ലികൊടുത്തുകൊണ്ട് തന്റെ മട്ടുപ്പാവിലുലാത്തുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍, ഏഴുകടല്‍ കടന്നുവന്ന കാറ്റ് ദൈവത്തിന്റെ തിരുവസ്ത്രങ്ങളില്‍ തലോടി. കാലദേശാന്തരങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നെത്തിയ കാറ്റ് ദൈവത്തിന്റെ കണ്‍പോളകളെ മെല്ലെത്തഴുകി. ദൈവം മെല്ലെ മയക്കത്തിലേയ്ക്ക് വീണുപോവുകയായിരുന്നു.
മനുഷ്യന്‍ ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്യാനത്തില്‍ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമുലാത്തി. സൃഷ്ടാവിന്റെ പള്ളിയുറക്കമുണര്‍ത്താന്‍ അവര്‍ക്കാകുമായിരുന്നില്ല.
വിരസമായി യുഗങ്ങള്‍ പിന്നെയും കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നെയെപ്പഴോ അവര്‍ ഭൂമിയിലേയ്ക്കിറങ്ങി നടന്നു.
ദൈവം പള്ളിയുറക്കം കഴിഞ്ഞുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു മഹായുഗത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ കൃതയുഗവും, ത്രേതായുഗവും, ദ്വാപരയുഗവും കടന്ന്, കലിയുഗാന്ത്യത്തിലെവിടെയോ കിതച്ചുനില്ക്കയായിരുന്നു കാലം.
ഉണര്‍ച്ചയില്‍ ദൈവം ആദ്യമോര്‍ത്തത് അവളെയായിരുന്നു.
അവള്‍!
അവളെവിടെപ്പോയി, തന്റെ അരുമ ?!
കൂട്ടിനായി സൃഷ്ടിച്ച അവനെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ!
ദൈവം വേവലാതിപൂണ്ടു.
പിന്നെ, അവരെയന്വേഷിച്ച് ആകാശങ്ങളിലൊക്കെയുമലഞ്ഞു നടന്നു. ആകാശങ്ങളിലെവിടെയും അവരെക്കണ്ടില്ലെന്നതിനാല്‍ ദൈവം ഭൂമിയിലേയ്ക്കിറങ്ങി വന്നു.
ഭൂമിയിലെ തനിയ്ക്ക് പരിചിതമല്ലാത്ത നാട്ടുവഴികളിലൂടെയും പട്ടണങ്ങളിലൂടെയും ദൈവം അദൃശ്യനായി നടന്നുനീങ്ങി. തന്റെ സൃഷ്ടികളില്‍ ശ്രേഷ്ഠതരമായിട്ടുള്ളതിനെ കാണുവാന്‍ ദൈവം ഒരുപാട് വെമ്പല്‍കൊണ്ടിരുന്നു.
പുഴയും കടലും, കാടും മരുഭൂമിയും കടന്ന്, ഉയര്‍ന്നുനില്ക്കുന്ന കമാനങ്ങളും അവയ്ക്ക് കണ്ണുപറ്റാതിരിയ്ക്കാനായി നിരന്നു നിന്ന കൂരകളും കടന്ന് ദൈവം അവളെ തിരഞ്ഞു നടന്നു.
ഇരുള്‍ പടര്‍ന്ന വീഥികളിലൂടെ മനുഷ്യന്‍ പുഴുക്കളെപ്പോലെ ഒഴുകി നടക്കുന്നതവന്‍ തന്റെ വാത്സല്യക്കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടു. ദൈവത്തിന് മനുഷ്യനെ കണ്ടിട്ടു മനസ്സിലായില്ല. മനുഷ്യന്‍ ഒരുപാടു മാറിപ്പോയിരുന്നു. അവന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കഭാവമത്രയും വാര്‍ന്നുപോയതു കണ്ട് ദൈവം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.
മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിത്രയും കലുഷിതമായതെന്തേ?
മുഖമിത്രയും പരുഷമായതെന്തേ?
ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകള്‍ അപ്പഴും അവളെ തിരയുകയായിരുന്നു,
തന്റെ അരുമയെ...
അവള്‍!
അവളുടെ ചന്ദ്രബിംബം പോലത്തെ മുഖവും പിന്നെ താമരപ്പൂക്കള്‍പോലുള്ള കണ്ണുകളും ആരെയും മോഹിതരാക്കുന്ന അഴകളവുകളും ദൈവത്തിന്റെ മനോമുകുരത്തില്‍ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു!
വഴിയോരത്തെ ഏതോ ഒരു കൊച്ചുകൂരയുടെ വാതില്‍പ്പഴുതിലെവിടെയോ അവളുടെ മിഴിവെട്ടം കണ്ടിട്ട് ദൈവം നിന്നു. ഇത് തന്റെ സൃഷ്ടിതന്നെയോ ഇതെന്നത്ഭുതംകൂറി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഭീതിയുടെ മിന്നായങ്ങള്‍ കാണപ്പെട്ടു. അവള്‍ തന്നെയല്ലേ അതെന്ന് ദൈവം ആശങ്ക പൂണ്ടു.
കൂരയുടെ ഒരുകോണില്‍ ദൈവം അദൃശ്യനായി ഒതുങ്ങിനിന്നു. ആരെയോ കാത്തിരിയ്ക്കുകയാണവള്‍. പക്ഷേ കാത്തിരിപ്പു് ഭീതിയുടേതെന്ന് ദൈവമറിയുന്നു. അവള്‍ ക്ഷീണിതയും ദുഃഖിതയുമാണല്ലോയെന്നോര്‍ത്ത് ദൈവം കുണ്ഠിതപ്പെട്ടു.
ഓലകൊണ്ടുമറച്ച ആ ഒറ്റമുറിയില്‍ ഒരുകോണില്‍ മണ്‍കലത്തില്‍ എന്തോ തിളച്ചുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മണ്‍കലത്തിനരികെ ഒരുകൊച്ചുകുട്ടി മൂക്കു ചീറ്റിക്കരയുന്നു.
പക്ഷേ, അവള്‍ തെരുവിലേയ്ക്ക് വഴിക്കണ്ണുംനട്ടിരിയ്ക്കയായിരുന്നു.
തെരുവിലൂടെ കാലുറയ്ക്കാതെ, വേച്ചു വേച്ചു നടന്നുവരുന്ന ആ രൂപത്തെ ഞെട്ടലോടെ ദൈവം നോക്കി നിന്നു.
ങ്ഹേ, അതവനല്ലേ......! അവള്‍ക്കു കൂട്ടായിരിയ്ക്കാന്‍ താന്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചവന്‍....!
ദൈവം പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല. വീണ്ടും നടന്നു.
അതവളായിരിയ്ക്കില്ല. ഒരിയ്ക്കലും അതവളായിരിയ്ക്കില്ല....
ദൈവം പിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പഴേയ്ക്കും ഇരുട്ടിന് കട്ടികൂടിയിരുന്നു. ദൂരെയെവിടെനിന്നോ രാത്രിപ്പക്ഷികള്‍ കരഞ്ഞു. തെരുവ് മിക്കവാറും വിജനമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പെട്ടന്ന് അകലെ ഒരു പൊട്ടുപോലെ അവള്‍ നടന്നുപോകുന്നത് ദൈവം കണ്ടു.
അതെ, അവള്‍തന്നെ.....
തന്റെ അരുമകളായ സൃഷ്ടികളെ ഏത് കൂരിരുട്ടിലും ദൈവം തിരിച്ചറിയുന്നു.
പക്ഷേ, ദൈവം സൃഷ്ടിയ്ക്കുമ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന നിര്‍മ്മലമായ മുഖമായിരുന്നില്ല അത്. അവളുടെ മുടിയിഴകളുടെ കറുപ്പത്രയും നഷ്ടമായി മടുപ്പാര്‍ന്നൊരു ചെമ്പന്‍ നിറമായിത്തീര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു. ചുണ്ടത്ത് വൃത്തിഹീനമായ എതോ ചായം തേച്ച് പിടിപ്പിച്ചുമിരുന്നു.
എവിടേയ്ക്കാണവള്‍ തിരക്കിട്ടുപോകുന്നതെന്നറിയുന്നില്ല.
എതിര്‍ ദിശയില്‍നിന്നും വന്ന മുച്ചക്രവാഹനം വലിയൊരു സീല്‍ക്കാരശബ്ദത്തോടെ അവളുടെ മുന്നില്‍ നിരങ്ങിനിന്നു. തെരുവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതെ കീറിമുറിച്ച് ആ മുച്ചക്രവാഹനം അവളെയുമേറ്റി വലിയൊരു നിശാനൃത്തശാലയ്ക്കുമുമ്പില്‍ കിതപ്പാര്‍ന്നുനിന്നു.
അവള്‍ നക്ഷത്രമണിമാളികയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകുമ്പോള്‍ അവളുടെ കൂടെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖം ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും ദൈവത്തിന് തിരച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവള്‍ക്കുകൂട്ടായി ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച മനുഷ്യനെപ്പോലെ തന്നെയിരുന്നു.
അവള്‍, ഈ പാതിരാത്രിയില്‍ ഇവിടെ എന്തെടുക്കാനെന്ന് കൌതുകം പൂണ്ട് ദൈവം ആ നക്ഷത്രനൃത്തശാലയ്ക്കുമുമ്പില്‍ നില്പായി.
നാഴികകളുടെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍, അവള്‍ വന്നു. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞവേഷവും, പാറിയ ചെമ്പന്‍മുടിയിഴകളും. മാറത്ത് എന്തൊക്കെയോ തിരുകിവച്ച് അവള്‍ മറ്റൊരു മുച്ചക്രവാഹനത്തിന് കാത്തുനില്പായി.
ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ആശയറ്റവനേപ്പോലെ ദൈവം വീണ്ടും നടന്നു.
ആയിരിയ്ക്കില്ല, അതവളായിരിയ്ക്കില്ല......
ദൈവം ആശ്വസിയ്ക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
രാത്രിപ്പക്ഷികള്‍ അപ്പഴും യാമമേതെന്നറിയാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ദൂരെ നിന്നും ദൈവം ഒരു കരച്ചില്‍ കേട്ടു.
വളരെ ദാരുണമായിരുന്നു ആ കരച്ചില്‍.
അതെ, അതവളുടെ കരച്ചില്‍ത്തന്നെയെന്ന് ദൈവത്തിനുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ അരുമയുടെ കരച്ചില്‍.....
നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ദൈവം ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേയ്ക്കോടി.
ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍, ഭീതിതമായിരുന്നു അവിടെക്കണ്ട രംഗങ്ങള്‍.
മൂന്നാലാളുകള്‍ ചേര്‍ന്ന് അവളെ കടിച്ചുകീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചന്ദ്രബിംബം പോലത്തെ മുഖവും, താമരക്കൂമ്പുപോലത്തെ കണ്ണുകളും, തളിരുപോലത്തെ മേനിയും അവര്‍ കുത്തിക്കീറിയിട്ടിരുന്നു. ദൈവം അരുമയായി വരച്ചിട്ട നവദ്വാരങ്ങളിലൊന്നില്‍ അവര്‍ കമ്പി കുത്തിക്കയറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നേര്‍ത്തൊരുനിലാവിന്റെ ഇത്തിരി വെട്ടത്തില്‍ ആ കാപാലികന്മാരുടെ മുഖം ഒരു ഞെട്ടലോടെ ദൈവം കണ്ടു.
എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ മുഖമായിരുന്നു.
തനിയ്ക്കേറ്റവും അരുമയായ തന്റെ സൃഷ്ടിയെ അവരെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് കൊത്തിക്കീറുന്നതും നോക്കി ദൈവം നിശ്ചേതനനായി നിന്നു.
സൃഷ്ടി മാത്രമല്ലോ തന്റെ കര്‍മ്മമെന്നോര്‍ത്ത് ദൈവം നൈരാശ്യം പൂണ്ടു.
അവളായിരിയ്ക്കില്ല...... ഒരിയ്ക്കലും അവളായിരിയ്ക്കില്ല.....
ദൈവം പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

വിനോദ്.കെ.എ.

വാര്‍ദ്ധക്യം സുന്ദരം


ശാരദ ഇനിയും ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒമ്പതുമണിയുടെ വണ്ടിയ്ക്ക് പോകാമെന്നായിരുന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. അയാള്‍ ഒരുങ്ങിയിരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരുപാടുനേരയമായിട്ടുണ്ടാകും. പതിവിലും നേരത്തെതന്നെ എഴുന്നേറ്റ് നട്ടുവളര്‍ത്തുന്ന ചെടികള്‍ക്കെല്ലാം വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുത്തു. തൊടിയില്‍നിന്നും പഴുത്തുവീണ അടയ്ക്കയത്രയും പെറുക്കിക്കൊണ്ടുവന്നു. കിണറ്റില്‍നിന്നും തനിയെ വെള്ളം കോരിക്കുളിച്ച് സമയത്തിന് ഒരുപാടുമുന്നേത്തന്നെ അയാള്‍ ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ബാക്കിസമയമിത്രയും വെറുതെയിരുന്ന് ഓരോ വിചാരങ്ങള്‍ കൊത്തിപ്പെറുക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. ഈയ്യിടെയായി ഇതൊരു പതിവായിരിയ്ക്കുകയാണ്. കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ മണലില്‍ വെള്ളാരങ്കല്ലുകള്‍ പെറുക്കിക്കളിയ്ക്കുന്നപോലെ. ഒന്നുമറിയാത്ത ബാല്യവും ചപലമായ കൌമാരവും, യൌവ്വനവും, നിസ്സഹായമായ വാര്‍ദ്ധക്യവും സ്മൃതിപഥത്തിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിപ്പോവുകയാണെപ്പഴും. വര്‍ത്താമാനകാലത്തുനിന്നും പിറകോട്ടൂളിട്ട് ബാല്യവും കൌമാരവും യൌവ്വനവുമെല്ലാം വായിച്ചെടുക്കാന്‍ എന്തൊരു രസമാണെന്നയാളോര്‍ത്തു. ഓര്‍മ്മകളില്‍ മുങ്ങിനിവരുക വല്ലാത്തൊരു സുഖം തന്നെയെന്നയാളറിയുന്നു.

അയാളുടെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിരാമമിടാനെന്നോണം അകത്ത് ഫോണ്‍ ചിലമ്പി.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ചുമരിലെ നാഴികമണി എട്ടുതവണ മുഴങ്ങിയിരുന്നു. ഈ വീട്ടില്‍ ജീവന്റെ സ്പന്ദനമുണ്ടെന്ന് പലപ്പോഴും ഓര്‍മ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നത് ഈ നാഴികമണിയും, വല്ലപ്പോഴും ചിലമ്പിക്കരയുന്ന ഫോണുമാണെന്ന് അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ഫോണ്‍ കുറച്ചിടെ ചിലമ്പിക്കരഞ്ഞ്, വിവശയായി നിന്നു. തെല്ലിട മൌനത്തിനുശേഷം വീണ്ടുമവള്‍ ചിലമ്പാന്‍ തുടങ്ങി.

എഴുന്നേല്ക്കാനാഞ്ഞപ്പഴേയ്ക്കും ശാരദ തിരക്കിട്ട് നടന്നു വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

അനിലയായിരിയ്ക്കും. ഈയ്യിടെയായി അവള്‍ ദിവസവും വിളിയ്ക്കാറുണ്ട്. അവള്‍ ഭര്‍ത്താവൊത്ത് ദുബായിലേയ്ക്ക് ചേക്കേറിയിട്ട് പത്തിരുപത് വര്‍ഷമാകുന്നു. നാട്ടില്‍ ഒരു കൊച്ചുവീടും തൊടിയും, തൊടിയിലെ വാഴക്കുടപ്പനും, കലമ്പല്‍കൂട്ടുന്ന അണ്ണാറക്കണ്ണനും എന്നും ഒരു സ്വപ്നമായിത്തന്നെ അവളുടെ നെഞ്ചിലുറയുന്നു. സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെഞ്ചിലുറഞ്ഞുകൂടുമ്പോള്‍ അവള്‍ അമ്മയെ വിളിയ്ക്കുന്നു.
മുറ്റത്തും തൊടിയിലുമൊക്കെ പട്ടുപാവാടയിട്ടവള്‍ തുള്ളിക്കളിച്ചിരുന്നതും മൂവാണ്ടന്‍ മാവിന്റെ കൊമ്പത്തിരുന്ന കുയിലിനോട് കന്നംകടിച്ചിരുന്നതും അയാളോര്‍ത്തു. മക്കളുടെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ബാല്യത്തിലേയ്ക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്ന് ആര്‍ക്കെങ്കിലും മതിയായിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നയാള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദേ, കേക്കണുണ്ടോ ?”

ശാരദ ഫോണ്‍ വച്ച് അയാളുടെയടുത്തു വന്നു.

ന്താ......”

ത്ര നാളായി അവരിങ്ങനെ അന്യനാട്ടില്....... വായ്പയെടുത്തിട്ടെങ്കിലും ഒരു വീടുവയ്ക്കണമെന്നുണ്ടവള്‍ക്ക്...... ”

മനുഷ്യന്‍ എപ്പഴും മുന്നോട്ടുതന്നെ സഞ്ചരിയ്ക്കാനാഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു. സഞ്ചാരപഥങ്ങളിലെ നിമ്നോന്നതങ്ങള്‍ അവനെ വട്ടം കറക്കുന്നു. മുമ്പും പിമ്പും തിരിയാതെ മനുഷ്യന്‍ നട്ടംതിരിയുന്നു.

ദേ, പിന്നെ ങ്ങളെന്തോ വായ്പയെടുക്കാന്‍ പോണൂന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടതിന്റെ വേവലാതീലാണവള്‍.... അച്ഛനെ സഹായിയ്ക്കാന്‍ അവള്‍ടെ കയ്യിലൊന്നൂല്ല്യാന്നുള്ള സങ്കടൂം ണ്ട്.....”

ങ്ഹും......”

നാഴികമണിയില്‍ ഒമ്പതുമുഴങ്ങിയപ്പോള്‍ അവര്‍ വീട് പൂട്ടിയിറങ്ങി.

പട്ടണത്തിലേയ്ക്ക് വണ്ടി കയറുമ്പോള്‍ ഒന്നും ഒരു തിട്ടവുമില്ലായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ധനകാര്യസ്ഥാപനം ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വായ്പ വേണം എന്നുമാത്രമേ അയാളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്ത് വായ്പയെന്നോ ഏത് വായ്പയെന്നോ യാതൊരു മുന്‍വിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഉണ്ടായിരുന്നതൊക്കെ നുള്ളിപ്പെറുക്കി മകളെ ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന് കൈപിടച്ചുകൊടുത്തപ്പഴേ അയാള്‍ നിസ്വനായിരുന്നു. പിന്നെ ശാരദയുടെ വയ്യായ്കയും.
ശാരദയ്ക്കെന്നും ഒരോ വയ്യായ്കയാണ്. വല്ലാതായിരിയ്ക്കുന്നു അവള്‍. മാറത്തെ അരുതാത്ത വളര്‍ച്ചകള്‍ പലതവണ നീക്കം ചെയ്തതാണ്. എന്നിട്ടും വേദന വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. മരുന്നും മന്ത്രങ്ങളുമായിങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നു. നഗരത്തിലെ വലിയ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകണം. ഇനി അതേയുള്ളൂ ഒരു പ്രതീക്ഷ. ജീവിതത്തിന്റെയീ സായന്തനത്തില്‍ ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കരുതെന്നുമാത്രം അയാള്‍ക്ക് വലിയ നിര്‍ബ്ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
കുറെ ദിവസങ്ങളായി അയാളുടെയുള്ളില്‍ ആ വായ്പയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ കുടിയേറിയിട്ട്. ആവതുള്ളകാലത്തുകൂട്ടിയ വീടും പുരയിടവും, മണ്ഡരി ബാധിച്ച കുറച്ച് തെങ്ങുകളും, മഹാളി പിടിച്ചുണങ്ങിപ്പോയ കവുങ്ങുകളും. ഇതൊക്കെയാണ് ഈടായിട്ട് നല്കാനുള്ളത്. എന്തെങ്കിലുമൊരു വായ്പയെടുത്താല്‍ മനുഷ്യരേപ്പോലെ ജീവിയ്ക്കാമല്ലോ എന്നുമാത്രമേ അയാള്‍ കരുതിയുള്ളൂ.
ഒപ്പമെത്താന്‍ ശാരദ നന്നേ പണിപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ തളര്‍ച്ച അയാളെ ഒട്ടും ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രായംകൊണ്ട് പത്തുവയസ്സിന്റെ അന്തരം അവര്‍ തമ്മിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പകുതിയിലേറെ നര കയറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അയാള്‍ക്ക് ഭാര്യയേക്കള്‍ നല്ല ചുറുചുറുക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ കൂടെ വരേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വയ്യായ്കയുള്ളപ്പോള്‍ ഒറ്റയ്ക്കങ്ങനെ വീട്ടിലിരുത്തണ്ടല്ലോ എന്നു കരുതി. ഒറ്റയ്ക്കിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ദെണ്ണം ഏറിയപോലെ തോന്നും.
ചില്ലുവാതില്‍ തുറന്ന് അകത്തേയ്ക്കുകടന്നപ്പോള്‍ അവരുടെ ശരീരം ഡിസംബര്‍ രാത്രികളിലത്തേതുപോലെ കുളിരുകോരി. ടൈല്‍ വിരിച്ച വര്‍ണ്ണാഭമായ നിലങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കൊരല്പം സ്ഥലകാല വിഭ്രാന്തിയും സമ്മാനിച്ചു. വളരെ അപൂര്‍വ്വമായിട്ടുമാത്രമേ അയാള്‍ ടൌണില്‍ വരിക പതിവുള്ളൂ. വര്‍ഷത്തിലൊരിയ്ക്കല്‍ കൊട്ടടയ്ക്ക വില്ക്കാന്‍ വരും. പിന്നെ ഒറ്റയ്ക്കും തറ്റയ്ക്കും വീണുകിട്ടുന്ന കളിയടയ്ക്ക വില്ക്കാന്‍ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ വരാറുണ്ട്. ടൌണുമായിട്ടുള്ള അയാളുടെ ബന്ധം അവിടെ അവസാനിയ്ക്കുന്നു.

ചില്ലുകൂടിന്നകത്തിരിയ്ക്കുന്ന സുമുഖനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരനോടയാള്‍ മെല്ലെപ്പറഞ്ഞു.

ഒരു വായ്പയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ വന്നതായിരുന്നു...... ”

ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അയാളെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി. വായ്പയെടുക്കാന്‍ ത്രാണിയുണ്ടോ എന്നോ, വയസ്സുകാലത്തിതെന്തിനൊരു വായ്പയെന്നോ …. ആ നോട്ടത്തിന്റെ ധ്വനി ശരിയ്ക്കും അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

ഏതുതരം വായ്പയാണ് താങ്കള്‍ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത് ?”

മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന ലഘുലേഖകള്‍ ചിക്കിപ്പെറുക്കിയെടുത്ത് അയാളെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരന്‍ വാചാലനായി.

വായ്പകള്‍ പലവിധത്തിലാണുള്ളത്. ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായിട്ടാണ് വായ്പ നല്കുന്നത്. പഠനത്തിന്, വിവാഹത്തിന്, വീടുപണിയ്ക്ക്, വാഹനം വാങ്ങിയ്ക്കുന്നതിന് അങ്ങനെയങ്ങനെ...... ഓരോന്നിനും പലിശനിരക്കും വ്യത്യസ്ഥം.

ങ്ഹാ.... പിന്നെയൊന്നുണ്ട്.... വാര്‍ദ്ധക്യവായ്പ.... നിരാലംബരായ വയോധികര്‍ക്ക് അവരുടെ വാര്‍ദ്ധക്യം സുഗമമായി തള്ളിനീക്കുന്നതിനായി അവരുടെ പേരിലുള്ള സ്ഥാവര-ജംഗമവസ്തുക്കളുടെ ഈടിന്മേല്‍ പണം കടമായി നല്കുന്നു. റിവേഴ്സ് ഹൌസിങ്ങ് ലോണെന്നുപറയും. തിരിച്ചടവിനേക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടേണ്ട, അത് അനന്തരാവകാശികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാകുന്നു.

സ്ഥലവും വീടും ഈടായിട്ടു നല്കണം. പതിനഞ്ചുവര്‍ഷത്തെ കുടി-കട സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്. ആധാരത്തിന്റെ പകര്‍പ്പ്, നികുതിയടച്ചതിന് രശീതി....

ചെറുപ്പക്കാരന്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ അയാളെ നോക്കി.

അയാള്‍ വീണ്ടും ചിന്തകളെ ചിക്കിപ്പെറുക്കാന്‍ തൂടങ്ങി. അയാള്‍ക്കുതന്നെ തിട്ടമില്ലായിരുന്നു താന്‍ നിരാലംബനാണോയെന്ന്. പിന്നെ, പച്ചയായ ജീവിതത്തിന്നുമുന്നില്‍ എല്ലാവരും നിരാലംബര്‍ തന്നെയല്ലേ എന്നാശ്വസിയ്ക്കാനും ശ്രമിച്ചു.
ഉത്തരമൊന്നുമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി തികച്ചും വൈദേശികമായ ആ ശീതളിമയില്‍ അയാള്‍ നട്ടം തിരിഞ്ഞുനിന്നു. വല്ലാതെ കുളിരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രോമരാജികളിലോരോന്നിലും അരിച്ചുകയറിയ കുളിരിനെ പിന്നിലടച്ചിട്ട് അയള്‍ ശാരദയോടൊപ്പം ഇറങ്ങി നടന്നു. കത്തുന്ന വെയിലത്തേയ്ക്ക്.
പിറകില്‍ വര്‍ണ്ണക്കടലാസ്സിലെഴുതിവച്ചിരുന്ന പരസ്യങ്ങള്‍ അവരെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കാണിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നിങ്ങളുടെ വാര്‍ദ്ധക്യം സുന്ദരമാക്കുവാന്‍.....

വിനോദ്.കെ.എ. 

കടലാസ്സുപൂക്കള്‍


-->
തോളത്തെ മാറാപ്പ് കടത്തിണ്ണയിലിറക്കിവച്ച് വൃദ്ധ നിന്നുകിതച്ചു. ഇന്നലെയുടെ ഭാരം പേറി ആകെ തളര്‍ന്നുപോയിരുന്നു. നെടുതായൊന്നു നിശ്വസിച്ച് കടത്തിണ്ണയോട് ചേര്‍ന്നു നിന്നപ്പോഴും ഉണ്ണി തന്നെയായിരുന്നു മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത്.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വീട്ടില്‍ വന്നു പോയതാണ്. വലിയ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു വീടുവിട്ടിറങ്ങിപ്പോയത്. വീടെന്നുപറയാന്‍ ഒന്നുമില്ല. പുറമ്പോക്കില്‍ തെങ്ങോലകൊണ്ട് മറച്ചൊരു കുത്തിമറ. സ്വീകരണമുറിയും, ശയനമുറിയും അടുക്കളയും ഇല്ലാത്ത അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാം ഒന്നുതന്നെയായിട്ടുള്ള ഒരു വീട്.
ദൂരെ പട്ടണത്തില്‍ ലോട്ടറി വിറ്റ് നടക്കുന്ന ജോലിയാണവനിപ്പോള്‍. ആഴ്ചയിലൊരുവട്ടം അമ്മയെ കാണാനെത്താതിരിക്കില്ല. അമ്മയെ അത്രയ്ക്കിഷ്ടമാണ്. അമ്മയല്ലാതെ അവനാരുമില്ല ഈ ലോകത്ത്, അമ്മയ്ക്കും അങ്ങനെത്തന്നെ..... ഉണ്ണി പറയാറുമുണ്ട്. അമ്മയിരിയ്ക്കുന്നിടമാണ് വീട്. അമ്മയുണ്ടെങ്കിലേ വീട് വീടാകുന്നുള്ളൂ.
നഗരത്തില്‍ ലോട്ടറി വില്പന തുടങ്ങിയതില്‍ പിന്നെ അവന്‍ എപ്പഴും പറയാറുണ്ട്. അമ്മയിപ്പോ പണിയ്ക്കൊന്നും പോണ്ട..... ഒന്നിനൊക്കോണം പോന്നൊരു മോനുള്ളപ്പോള്‍ എന്തിനാ അമ്മ ചപ്പും ചവറും പറക്കാന്‍ പോണത്....? എന്നാലും ആവതുള്ളകാലം അവനൊരു സഹായം.....
മുഖത്തുനോക്കി അപ്പനാരെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഉള്ള് കിടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഇപ്പഴും നെഞ്ചിലെ മിടിപ്പാറിയിട്ടില്ല. അപ്പനെ അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ എന്തുണ്ടായെന്നറിയില്ല. അറിഞ്ഞിട്ടെന്തിനെന്നുചോദിയ്ക്കാന്‍ തനിയ്ക്കാവുകയുമില്ല. അവന്‍ പറയുന്നതത്രയും ശരി. എന്നെങ്കിലുമൊരിയ്ക്കല്‍ ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചതു തന്നെയായിരുന്നു. തിരിച്ചൊന്നും ചോദിയ്ക്കാന്‍ തനിയ്ക്കാവില്ല എന്നുമറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അമ്മയുടെ മുഖത്തുനോക്കി ഉണ്ണി അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വല്ലാതെയായിപ്പോയി.
കലിതുള്ളിയാണവന്‍ പോയത്, ഇനിയിവിടേയ്ക്കില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്.
പീടികയ്ക്കകത്തുനിന്നും വര്‍ക്കി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
"ചാക്കോയുടെ വല്ല വിവരൂം ണ്ടോ, തള്ളേ...... ?”
വൃദ്ധ വര്‍ക്കിയെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കി.
ത്ഫൂ.....
ഇനിയിവിടെ നില്ക്കാനാവില്ല. മുത്തപ്പന്റെ പള്ളിയിലെ ഭണ്ഡാരം തുരന്ന് കള്ളുകുടിച്ച നിന്റെ തന്ത കുഞ്ഞുവറീതിനോട് ചോദിക്ക് എന്നുപറയാനാണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേ, ഒന്നുമുരിയാടാതെ ഭാണ്ഡവുമെടുത്ത് വെയിലത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു.
അങ്ങാടി ആഘോഷത്തിനൊരുങ്ങുകയാണ്. മുത്തപ്പന്റെ തിരുനാളാണ് വരുന്നത്. വീടുകള്‍ ചായം തേച്ച് മോടിപിടിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലാണെല്ലാരും. ഒരോരുത്തരും അവരവരുടെ ഭാവനയിലെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചുവരില്‍ തേച്ചുപിടിപ്പിയ്ക്കുന്നു. തെരുവോരത്ത് കുട്ടികള്‍ വെയിലിനെ തെല്ലും വകവയ്ക്കാതെ ഓടിക്കളിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. തിരുനാളടുക്കുമ്പോള്‍, ദൂരദൂരങ്ങളിലെയ്ക്ക് ചേക്കേറിയ ഈ അങ്ങാടിയുടെ മക്കളെല്ലാം തിരിച്ചെത്തുന്നു, ഒത്തുകൂടുവാന്‍...
മുത്തപ്പന്റെ പള്ളിയും കടന്ന്, താഴത്തെ അങ്ങാടിയിലേക്കിറങ്ങി.
പള്ളിമുറ്റത്ത് ജനത്തിരക്കുണ്ട്. ഇന്ന് കുര്‍ബ്ബാനയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.
വര്‍ഷങ്ങളെത്രയായി ഒരു കുര്‍ബ്ബാന കൈക്കൊണ്ടിട്ട്! ചെയ്തുപോയ പാപങ്ങളത്രയും കഴുകിക്കളയാനായി മനുഷ്യപുത്രന്റെ അപ്പവും വീഞ്ഞും കഴിച്ചിട്ടെത്ര നാളായി!
ലോകത്തെ പാപക്കറകള്‍ കഴുകിക്കളയാനായി തന്റെ ശരീരവും രക്തവും പങ്കുവച്ച മനുഷ്യപുത്രന്റെഓര്‍മ്മയ്ക്കായി വികാരിയച്ചന്‍ നമ്മെ ക്ഷണിയ്ക്കുന്നു. നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യപുത്രന്റെ ശരീരമാകുന്ന ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുക, അവന്റെ രക്തമാകുന്ന ഈ വീഞ്ഞ് പാനം ചെയ്യുക!


സൂര്യന്‍ കനല്‍ കത്തി നില്ക്കയാണ്. കാലം കോറിവരച്ചിട്ട ശുഷ്‌ക്കിച്ച ശരീരത്തില്‍ വെയില്‍ ഉരുകിയിറങ്ങി. ഉരുകിയ വെയിലിനേക്കാള്‍ ഉഷ്ണം മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. തെരുവോരത്ത് പാറിക്കളിക്കുന്ന കടലാസ്സുകഷണങ്ങളും കുപ്പിപ്പാട്ടകളും തിരഞ്ഞ് വൃദ്ധ അലഞ്ഞുനടന്നു. ഈ കുപ്പിപ്പാട്ടകളും കടലാസ്സുകഷണങ്ങളും അവരുടെ അന്നമാകുന്നു, അന്നം ദൈവവും. വയറിന്റെ എരിച്ചലകറ്റാന്‍ തെരുവുകളില്‍ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു.
അടുത്തൊരു വീട്ടില്‍ നിന്നും ഏതോ ഒരമ്മ ഉണ്ണിയ്ക്ക് ചോറ് വാത്സല്യവും ഭീഷണിയും കുഴച്ചൂട്ടുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കായി.
അമ്മടെ ചക്കരക്കുട്ട്യല്ലേ.... ഒരു ഉരുള കൂടെ ......
കുട്ട്യോളെ പിടിയ്ക്കാന്‍ തള്ള വരണുണ്ട്..........
വൃദ്ധ തന്റെ ഉണ്ണിയെ ഓര്‍ത്തു. അങ്ങാടിത്തെരുവിലും പണക്കാരുടെ വടക്കിനിപ്പുറത്തും കെട്ടിനിന്നിരുന്ന അവന്റെ ബാല്യം. കീറിയ നിക്കറും വിശപ്പും എപ്പഴും അവന് കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.
തന്തയില്ലാത്തവന്‍.........
ആരും അവനെ കൂടെ കൂട്ടിയില്ല. എന്നും അവന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുണ്ടിന്റെ തലപ്പത്തുനിന്നും അവന്‍ മാറിയതുമില്ല.
കത്തുന്ന വെയില്‍പോലെ ഓര്‍മ്മകള്‍ വൃദ്ധയുടെ മനസ്സിലേയ്ക്കുരുകിയൊലിച്ചു.
ഗോപാലന്റെ ചായക്കട കണ്ടപ്പോള്‍ തള്ള നിന്നു.
വല്ലാത്ത ദാഹം. ഒരു ചായ കുടിയ്ക്കാം.
ചായക്കടയിലെയ്ക്ക് കയറാന്‍നോക്കി എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നപോലെ വൃദ്ധ പുറത്തുതന്നെ നിന്നു. വൃദ്ധയുടെ വൃത്തിഹീനമായ വസ്ത്രങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒരു താക്കീതെന്നപോലെ ചായക്കടയുടമ നോക്കിനിന്നതുകൊണ്ടോ... എന്തോ!
ഭാണ്ഡത്തില്‍നിന്നും ചില്ലറത്തുട്ടുകള്‍ പെറുക്കിയെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് എത്തിച്ചുവച്ചു.
ഒരു ചായ കൊണ്ടാ, ഗോപാലാ.......”
കഴിയ്ക്കാനെന്തൂട്ടാ വേണ്ടേ …...?”
"ഒന്നും വേണ്ട ന്റെ ഗോപാലാ...... ഹെന്തൊരു ചൂടാ ! ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞു മനുഷ്യന്‍....”
തികച്ചും ശൂന്യമായിരുന്ന ഭാണ്ഡം നോക്കി ഗോപാലന്‍ ചോദിച്ചു.
"ഇന്ന് കോളൊന്നും ല്ലല്ലോ.......?”
അതെ, കോളൊന്നുമില്ല. തന്റെ ജന്മം പോലെത്തന്നെ ശൂന്യമായ ഭാണ്ഡത്തിലേയ്ക്കുനോക്കി അവര്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.
ചൂടുള്ള ചായ അകത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ എന്തോ ഒരുണര്‍വ്വ് തോന്നി. ഭാണ്ഡമെടുത്ത് വീണ്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഇടവഴിയിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഓടിട്ട ഒരു പഴയ വീടിന്നുമുന്നില്‍ വൃദ്ധ നിന്നു.
ഉമ്മറമാകെ മാറാല മൂടിക്കിടന്നിരുന്ന വീട്ടിലേയ്ക്കുനോക്കി വൃദ്ധ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. ഓര്‍മ്മകളില്‍ മുങ്ങി നിവരുമ്പോള്‍ വൃദ്ധയുടെ മുഖത്ത് വിഷാദഛവി പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യാലയില്‍ മൂന്നാല് പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ശവപ്പെട്ടികളും അവയുടെ മൂടികളും അനാഥമായിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മതിലിനകത്തുനിന്നും കടലാസ്സുപൂക്കള്‍ തെരുവിലേയ്ക്കെത്തിനോക്കി നിന്നു. ഉള്ളിലെ ദാഹവും ഉഷ്ണവും തികട്ടി ചിരിച്ചുലയുന്ന കടലാസ്സുപൂക്കള്‍. സ്വയം വേനലില്‍ ചുട്ടെരിയുമ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സില്‍ വര്‍ണ്ണം വിരിയിക്കുന്നു ഈ കടലാസ്സുപൂവുകള്‍. അവ വൃദ്ധയെ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
കയ്യാലപ്പുറത്ത് അയാള്‍ ഇരിക്കുന്നതായി തോന്നി. അതെ, പഴയ ശവപ്പെട്ടി വില്പനക്കാരന്‍ തന്നെ…..
"അല്ലിയാമ്പല്‍ക്കടവിലന്നരയ്ക്കുവെള്ളം.........”
അയാളുടെ ചുണ്ടില്‍ മൂളിപ്പാട്ടിന്റെയീണം എന്നും സ്ഥായിയായിരുന്നുവല്ലോ! അതോ തന്നെ കാണുമ്പോള്‍ മാത്രമായിരുന്നുവോ?
അന്നും മുറ്റം നിറയെ കടലാസ്സുപൂക്കള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കുമായിരുന്നു. പലപല വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍....... ചോരയുടെ കടുംനിറത്തിലും, മാലാഖമാരുടെ ശുഭ്രവര്‍ണ്ണത്തിലും, നിറയെ.
അയാള്‍ എപ്പഴും പുതിയൊരു ശവപ്പെട്ടിയുടെ നിര്‍മ്മാണത്തിലായിരിക്കും. ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലുമൊരാള്‍ അയാളെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടാകും, എപ്പഴും.
അയാള്‍ ഒരു പുണ്യകര്‍മ്മം ചെയ്യുകയാണ്.
ആത്മാവ് നഷ്ടമാകുന്നവര്‍ക്കൊരിടത്താവളം. പുഴു-പ്രാണകളില്‍നിന്നും രക്ഷ, വിനാഴികകള്‍ക്കെങ്കിലും....
ചുണ്ടില്‍ പുഞ്ചിരിയുടെ നനവുള്ള ചോദ്യമെറിയാറുണ്ടയാള്‍.
ചുവന്ന കടലാസ്സുപൂക്കള്‍ നിനക്കിഷ്ടല്ലേ ?“
ങ്ഹും.... “
"ചോരയുടെ നിറമോ ?”
ചോര നിയ്ക്ക് പേട്യാണ്.....”
മരണമോ?”
നിക്ക് പേട്യാണ്......”
"ഒരിക്കല്‍ നിന്റെ പൊന്നാങ്ങളമാര്‍ വരും, എന്റെ ചോരയ്ക്കായി........ ചോരയുടെ നിറം ചോപ്പ്, മരണത്തിന് കറുപ്പും......”
അവളൊന്നും മിണ്ടീല്ല്യ.....
ആങ്ങിളമാര്‍.....
അവരെ കുറ്റം പറയുന്നതവള്‍ക്കിഷ്ടല്ല. അവളുടെ മുഖം ചുവക്കും. കവിളുകളില്‍ ചുവപ്പ് പടരുന്നതയാള്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ചുവപ്പ് അവളെ സുന്ദരിയാക്കുന്നു. അത് അയാളില്‍ ഉന്മാദമുണര്‍ത്തുന്നു.
അയാള്‍ പറയും.
ഈ ശവപ്പെട്ടി വില്പ്പനക്കാരന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
നിന്റെയീ കരിമിഴികളെ,
പൂത്തുലഞ്ഞ പനങ്കുല മുടിയിഴകളെ,
ഇളംചുവപ്പാര്‍ന്ന ചുണ്ടുകളെ,
അരുണിമ പടര്‍ന്നയീ കവിളിണയെ,
എല്ലാം ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നു......
പല നിറങ്ങളില്‍, പല രൂപങ്ങളില്‍ വിരിയുന്ന കടലാസ്സുപൂക്കളുടെ ലോകം അവള്‍ എപ്പഴൊക്കെയോ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ ശവപ്പെട്ടി വില്പനക്കാരനെയും.
അയാളുടെ എണ്ണക്കറുപ്പുള്ള ചുരുള്‍മുടികളെ,
മുഖത്ത് മിന്നി മറയുന്ന പരുഷഭാവത്തെ,
ചുണ്ടില്‍ വിരിയുന്ന മന്ദഹാസത്തിനെ,
പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന മൂളിപ്പാട്ടിനെ,
എല്ലാമെല്ലാം..... 
ഇടവഴിയിലും, കുളക്കടവിലും, ഉത്സവങ്ങളിലും, കുര്‍ബ്ബാന കൈക്കൊള്ളുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ചാക്കോച്ചേട്ടനെത്തിരക്കി. അങ്ങാടിത്തെരുവിലെ ഓരോ പുല്‍നാമ്പുകള്‍ക്കും അവരെ തിരിച്ചറിയാറായി.
അപ്പഴയ്ക്കും ആങ്ങിളമാര്‍ അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ശവപ്പെട്ടി ചാക്കോനെന്റെ ആരാടീ......?”
ഒന്നാമനാങ്ങള നിന്ന് കലുക്കാഞ്ഞു.
ന്റെ ആര്വല്ല.... ന്നാലും നിക്കിഷ്ടാ....”
മൂത്തു മുരത്ത അവന്റെ കൈപ്പാടുകള്‍ അവളുടെ തളിരുപോലത്തെ മേനിയില്‍ തിണര്‍ത്തു കിടന്നു. ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല..... ഒരു നൂറുതവണ.
അവള്‍ക്ക് നൊന്തില്ല, ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരുപോലും പൊടിഞ്ഞുമില്ല.
മേടയില്ക്കാരടെ കൂട്ടീടെ മോത്ത് നോക്കാനെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു?”
രണ്ടാമനാങ്ങളയ്ക്ക് ഒരുപിടിയും കിട്ടീല്ല.
പെങ്ങളുകുട്ടിയ്ക്ക് ഇതെന്തുപറ്റിയതെന്നോര്‍ത്ത് ഇളയവന്‍ ഉമ്മറക്കോലായില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു. അവന്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും സ്നേഹസമ്പന്നന്‍.....
ഒന്നാമനാങ്ങളയുടെ കലി ഓരിയ്ക്കലും അടങ്ങിയില്ല. അവന്‍ വലിയ ദേഷ്യക്കാരനായിരുന്നു.
"അവനോട് പറഞ്ഞേക്ക് ഒരു ശവപ്പെട്ടി കൂടെ പണിതോളാന്‍..….. അവന്റൊരു ശവപ്പെട്ടിക്കച്ചവടം..... ഇന്നത്തോടെ എല്ലാം നിര്‍ത്തിയേയ്ക്കാം....”
പല്ല് കടിച്ചു ഞെരിച്ചുകൊണ്ടവന്‍ ഇരുട്ടത്തേയ്ക്കിറങ്ങിപ്പോയത് ഇന്നലെയെന്നോണമോര്‍ക്കുന്നു.
ശവപ്പെട്ടിചാക്കോയെ പിന്നെ ആരും കണ്ടതായറിവില്ല.
മരിച്ചോ, ജീവിച്ചോ ആര്‍ക്കും ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു.
ആങ്ങളമാരൊന്നുമുരിയാടിയില്ല.
അടുക്കളയില്‍നിന്ന് അമ്മ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. അപ്പനില്ലാത്ത കുറവറിയിയ്ക്കാതെ എങ്ങനെ വളര്‍ത്തീണ്ടാക്ക്യേതാണ് ഇവറ്റകളെ......
വടക്കിനിപ്പുറത്തുനിന്നും പെണ്ണിന്റെ ഓക്കാനം കേട്ട് അമ്മയുടെ മനസ്സില്‍ തീയ്യാളി. ആങ്ങളമാരുടെ മനസ്സില്‍ കനല്‍ പെരുത്തു.
ചതിച്ചോ, ന്റെ മുത്തപ്പാ........
പെണ്ണൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവള്‍ ചാക്കോച്ചേട്ടനെ മാത്രമോര്‍ത്തു. അയാളെമാത്രം ചോദിച്ചു. ന്റെ ഉണ്ണീടച്ഛനെവിടേന്ന് മാത്രം അവള്‍ ചോദിച്ചു. ആങ്ങളമാരുത്തരം മുട്ടി നിന്നു.
ഉണ്ണിയെ അവളാര്‍ക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. അവന്‍ വയറ്റില്‍ക്കിടന്ന് ചവിട്ടും കുത്തും തുടങ്ങി.
ആങ്ങളമാരും അമ്മയും കരഞ്ഞ് കാലുപിടിച്ചിട്ടും അവള്‍ ഉണ്ണിയെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
ഉണ്ണീടച്ഛനെക്കാണാതെയിനി വീട്ടിലേയ്ക്കില്ല, മുത്തപ്പനാണേ സത്യം. ആരൂല്ല്യ നിയ്ക്ക്........
നിറവയറും കണ്ണീരുമായി മൂന്നാങ്ങളമാരുടെ ഓമനപ്പെങ്ങള്‍ തെരുവിലേയ്ക്കിറങ്ങി.
അവള്‍ കുപ്പിപ്പാട്ടകളും കടലാസ്സും പെറുക്കി നടന്നു, മഞ്ഞിലും മഴയിലും, ഇരുളിലും വെളിച്ചത്തിലും. അവള്‍ കടലാസ്സുപൂക്കളെയും തെരുവിനെയും മാത്രം സ്നേഹിച്ചു. പിന്നെ ചാക്കോച്ചേട്ടന്‍ സമ്മാനിച്ചിട്ടുപോയ ഉണ്ണിയെയും.
പകല്‍ മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിയ്ക്കുന്നു. ആശങ്കകളുടെ ഭാണ്ഡവുമേറ്റി വിവശയായി വിജനമായ തെരുവിലൂടെ വൃദ്ധ നടന്നു.
ഉണ്ണി ഇന്നും വരില്ലായിരിക്കുമോ

വിനോദ്.കെ.എ.